“Ik huilde de hele weg naar de abortuskliniek"
Shanti’s baby zou volgende maand geboren worden. Sinds de abortus blijft ze met schuldgevoelens achter. Zonder de steun van haar moeder en vriend (19) probeert ze het verlies een plaats te geven in haar leven. Een ontroerend verhaal over de pijn, het verdriet en de schuldgevoelens die een abortus kunnen teweeg brengen. “Ik wilde mijn kindje niet vermoorden!”
Tekst: studenten journalistiek Plantyn Hogeschool Antwerpen
Shanti: “De eerste afspraak in de abortuskliniek was verschrikkelijk. Mijn vriend en ik waren helemaal alleen in de wachtkamer. Ik dacht dat ik de enige slechte mens was in België die een kind weg deed. Ik geloofde de dokter niet toen hij zei dat er veel vrouwen zijn die abortus plegen. De eenzaamheid in de wachtkamer bevestigde in mijn hoofd mijn slechtheid als mens."
Brief aan de baby
"We kregen vijf dagen bedenktijd. Om de beslissingen te rechtvaardigen, moesten we een brief schrijven naar onszelf en de baby. Ik schreef een lange brief. Die ligt nog steeds onaangeraakt in mijn lade. Ik durf hem niet meer te lezen, want hij roept zoveel emoties op."
“De ingreep was pijnlijk, ik voelde dat het leven uit me werd gezogen”
"Ik moest vier uur voor de ingreep een pilletje innemen dat de baarmoeder week maakt. Ik dacht dat we beiden achter de beslissing stonden, maar net toen ik het pilletje wilde innemen, veranderde mijn vriend plots van gedachte. Met onrealistische beloften probeerde hij me te overtuigen. De hele weg naar de abortuskliniek heb ik gehuild. In de wachtkamer zag ik Marokkaanse vrouwen en oudere vrouwen, ze hadden elk een eigen reden om abortus te plegen. Op dat moment voelde ik me minder alleen."
"De ingreep was ontzettend pijnlijk. Ik voelde dat het leven uit me werd gezogen. Ik had zo’n leeg gevoel. Een maand lang verloor ik bloed. Ik kon geen zware dingen heffen, maar ik heb er geen infecties aan overgehouden. Lichamelijk ben ik weer hersteld, maar psychologisch voel ik me nog altijd slecht."
"Alles moest stiekem gebeuren. Mijn moeder is een extreem gelovige protestant. In haar ogen zijn meisjes die seks hebben voor het huwelijk slecht. Ze dreigde vroeger vaak dat ze me in een tehuis zou opsluiten voor zwangere meisjes. Ik ben volgens haar een schande voor de familie. Ze weet dat ik ontmaagd ben, maar ze mag nooit weten dat ik een abortus liet uitvoeren."
“Sommige mensen doen zoveel moeite om een baby te krijgen en dat lukt hen niet, ik krijg het gewoon in mijn schoot geworpen en doe het weg”
"Ik heb zoveel verdriet. Sommige mensen doen zoveel moeite om een baby te krijgen en dat lukt hen niet. Ik krijg het in mijn schoot geworpen en doe het weg. Wat voor mens maakt dat van mij? Ik heb een enorm schuldgevoel. Ook mijn vriend slingert allerlei verwijten naar mijn hoofd. Hij zegt dat ik zijn baby vermoord heb, ook al namen we die dag samen de beslissing."
Zonder steun van mama
"Op fora lees ik van andere tieners dat de steun van hun mama erg geholpen heeft. Steun van mijn moeder mis ik het meest. De bevestiging dat ik de juiste keuze heb gemaakt, dat ik nog te jong ben om een kind op te voeden, dat het allemaal goed komt... Die woorden zouden me zoveel deugd doen."
"Ik probeer me te troosten met de gedachte dat ik mijn kind niet het leven had kunnen bieden dat het verdient. Ik wilde mijn kindje niet vermoorden. Het was de moeilijkste beslissing ooit."
"Diep van binnen weet ik dat ik voor mezelf de juiste beslissing gemaakt heb, maar ik heb het heel moeilijk met de gedachte dat ik beslist heb over leven en dood. Ik hoop dat God het mij vergeeft en mij nog kinderen schenkt als ik er wel klaar voor ben. Alleen later... Op de vraag hoeveel kindjes ik gekregen heb... Wat moet ik dan antwoorden?”
“Ik wil praten over mijn abortus maar ik durf niet. Niemand begrijpt wat ik meemaak.”
Wie een abortus heeft meegemaakt kan het gevoel hebben dat alleen mensen die ook een abortus meemaakten, écht begrijpen wat ze bedoelen. Daarom organiseert het cRZ professionele begeleiding in kleine groepen van maximum vijf lotgenoten. Ook individuele begeleiding is mogelijk voor wie daar toch de voorkeur aan geeft.
cRZ organiseert een ontmoetingsdag voor tieners na abortus. Deze groep start zodra er voldoende deelneemsters zijn. Individuele begeleiding kan altijd op afspraak. Bel nu al naar 016/33.69.54. voor een vrijblijvend intake gesprek.