Skip Navigation LinksHome»Deze maand in Zap»Jan Matthys Terugblik op 15 jaar ZAP

 Jan Matthys Terugblik op 15 jaar ZAP

Wist je dat huidig lid van ‘Vuile Klap’ en de vroegere ‘Homo Turisticus’ al sinds jaar en dag de coverfoto’s voor ZAP maakt? Voor deze laatste gedrukte editie gingen we langs bij de studio van Jan Matthys (44) om te zien hoe hij terugblikt op 15 jaar ZAP.   

Tekst: Peter Seijnhaeve
Foto’s: Jan Matthys

Hoe ben je ooit bij ZAP begonnen?
Er werd door ZAP een wedstrijd georganiseerd voor studenten fotografie om maandelijks een cover te maken voor het magazine. De beste cover kreeg een vergoeding van ongeveer 50 euro. Een leuk idee voor de correcte doelgroep, zo dacht ZAP. Maar niets bleek minder waar te zijn: de dag voor de deadline belde mijn leerkracht fotografie mij: “Godverdomme Jan, groot probleem! D’r is niemand die een cover heeft gemaakt. Ik heb gelijk 30 studenten maanden op voorhand geïnformeerd. Het resultaat? Nul inzendingen.”
De prof in kwestie vroeg of ik niks had liggen voor het thema “is mijn gat niet te dik?”. Uiteraard had ik geen foto die toevallig aansloot bij deze wel zeer specifieke thematiek, maar ik beloofde hem dat ik tegen de volgende dag een foto zou aanleveren. Ik lag nog in mijn bed en had absoluut geen idee wat ik ging doen. Na een korte brainstorm had ik een idee: ik zag een grote, met snoep gevulde, doos voor me waarin een vrouwengezichtje getekend was op de poep van een meisje. De bilspleet als mond, ogen kon ik tekenen op de poep en een pruik zou het haar zijn. Nu enkel nog een model vinden.
Ik belde een vriendin op die eerder dat jaar haar vriendinnen overtuigd had om een Playboy kalender te maken. Ik dacht dat als die dames er geen probleem van maakten herkenbaar naakt op een kalender te staan ze er ook geen problemen mee zouden hebben om hun gat in een doos te steken. Ik belde haar op met de vraag en legde het concept uit. Best nog een propere foto. Maar helaas, geen enkele vriendin zag het zitten. Gelukkig had ze wel een alternatief . Zij woonde namelijk achter een club voor ‘meisjes van haar tante’.

Na wat rondvragen bij de meisjes, had ze een vrijwilligster gevonden.  Toen ik bij haar huis aankwam bleek ze in een mooie loft te wonen die tegen een bordeel was aangebouwd. Mijn vriendin kwam ook aan terwijl ik mijn fotomateriaal aan het uitladen was. Zij had het model bij, een Pamela Anderson-type van midden de 20, compleet met valse borsten en geblondeerd haar. Bovendien sprak ze enkel Frans en had ze nog enkele bedenkingen. Mijn vriendin besloot wat champagne te laten schenken om de gemoederen te bedaren. Een goed plan zo bleek, want niet veel later begonnen we aan onze fotoshoot voor de ZAP cover. 

Dus eind goed al goed?
Ja hoor, uiteindelijk hebben we gedaan wat we van plan waren met de doos. We hebben er ook een plezante namiddag aan over gehouden. Ook de toenmalige hoofdredacteur van ZAP was zeer tevreden met het eindresultaat. Hij vroeg of ik de volgende maand niet opnieuw interesse had om mee te doen aan de wedstrijd. 

Ik had zo mijn bedenkingen, want wat als er volgende maand wel wat gasten iets insturen voor de wedstrijd? Dan kost dat mij tijd en bovendien verloonde het te weinig voor al de moeite die je er in moest steken. Ik stelde dus voor om mij meer te betalen en dan zou ik alle covers maken, of ZAP kon verder blijven prutsen. De hoofdredacteur was natuurlijk niet geamuseerd, maar twee dagen later zwichtte hij toch. Sindsdien voorzag ik de covers voor ZAP magazine. 

Heb je nog leuke herinneringen aan het werken voor ZAP? 
Veel! Vroeger was ik wat meer rock-‘n-roll dan dat ik nu ben. We hebben ooit een antirookcampagne gedaan, ‘Viespeuk’, waarbij we een gestroopt konijn in een geschilderd Marlboro-achtig decor hadden geplaatst. Dat konijn, waarvan het haar in brand stond, moest dan een cowboy met veel te veel sigaretten in zijn mond voorstellen. Dat is eentje die me zeker is bijgebleven. 

Waarschijnlijk waren er ook wel wat minder leuke ervaringen?
Natuurlijk, er zijn bijvoorbeeld heel wat foto’s gecensureerd geweest. Ooit een heel leuke samenwerking met Herr Seele die in de vuilbak beland is. Seele had cowboy Henk enkel getekend met een rokje van kolen en een prei als zwaard/geslachtsdeel. Dan heb ik een foto genomen van Herr Seele met dezelfde outfit aan. Ik heb de twee afbeeldingen digitaal op elkaar geplakt zodat het leek dat beide heren een zwaardgevecht voerden met de preien. Onderschrift: “vegetariërs strijdend voor een betere wereld”. Supercover, doch nooit verschenen…

Maar al bij al kan ik terugblikken op een leuk traject van 15 jaren bij ZAP waarbij ik toch veel vrijheid had en steeds met leuke mensen heb samengewerkt. Dit geldt voor de modellen (vaak bv’s) maar zeker ook de fijne schare aan sympathieke hoofdredacteurs die in de loop der jaren de revue is gepasseerd. Hartelijk dank voor de leuke tijden Philippe, Lobke, Renske en Peter.