Skip Navigation LinksHome»Deze maand in Zap»Music Mania: Triggerfinger laat zich niet door nostalgie overmannen

 Music Mania: Triggerfinger laat zich niet door nostalgie overmannen

Nostalgie? Triggerfinger laat er zich niet door overmannen. ’s Lands hardst werkende én scherpst geklede rocktrio plukt momenteel vooral de vruchten van jarenlang hard aan de weg timmeren. “Als mij dit was overkomen toen ik jonger was, zou ik hier niet klaar voor zijn geweest”, bekent drummer Mario Goossens.

Tekst: Gunter Jacobs / Foto: Diego Franssens

Langzaam maar zeker internationaal voet aan de grond krijgen? Geen mooier voorbeeld van een rockgroep die geduldig en volhardend alle stadia heeft doorlopen dan Triggerfinger. Dit najaar toeren zanger-gitarist Ruben Block (48), bassist Paul Van Bruystegem alias Lange Polle (58) en drummer Mario Goossens (45) door Europa voor ruim veertig concerten. Met het nieuwe album Colossus in de bagage oogsten de drie daar wat ze de voorbije jaren hebben gezaaid. 
Block betaalde lang geleden leergeld in de groepen Sin Alley en AngeliCo. Verslingerd aan stevig gitaarwerk richtte hij in 1998 Triggerfinger op. Omdat die groep nog niet leefbaar was, speelde Goossens aanvankelijk nog bij Hooverphonic en Noordkaap, Van Bruystegem bij onder meer Guy Swinnen. Block werkte deeltijds en was roadie van De Mens. Alle drie deden ze ook geregeld sessiewerk voor anderen.

RUBEN BLOCK: “Triggerfinger wilden we niet kwijt, ook al verdienden we er geen bal aan, speelde geen enkele radiozender onze muziek en wou geen enkele firma onze plaat uitbrengen. In eigen land zijn we begonnen in cafés, clubs en frituren. Zolang we vooruitgang boekten en er telkens meer volk opdaagde, vonden we dat zinvol.”
PAUL VAN BRUYSTEGEM: “Een deejay kan stappen overslaan. Een rockgroep die ineens op Rock Werchter of Pukkelpop wil spelen, riskeert een eendagsvlieg te worden.” 
BLOCK: “In 2010 verkocht Triggerfinger zonder gigantische promotiecampagne driemaal de AB uit, tot onze eigen verbazing. In het buitenland zijn we beginnen toeren als opwarmer voor lokale groepen, soms voor niet eens honderd mensen. Zo bouwden we wel iets op. Eigenlijk doen we nog altijd hetzelfde, alleen met een grotere omkadering. Nu we alle ballast kunnen skippen en uitsluitend met onze muziek bezig zijn, is Triggerfinger nog plezanter. Vroeger zaten we in een comfortabele underdogpositie, nu is de uitdaging: de cynici overtuigen.”

In 2012 bracht jullie cover van de Lykke Li-hit I Follow Rivers alles in een stroomversnelling. Opeens was Triggerfinger hot tot in Polen en Turkije.
VAN BRUYSTEGEM: “Ook al verkopen we in het buitenland niet veel platen, we spelen er toch maar mooi op de grootste festivals, naast Editors en Arctic Monkeys.” 
MARIO GOOSSENS: “In sommige landen moeten we nog wel stevig aan de weg timmeren. Zo willen we nu iets meer tijd in Engeland steken. In vergelijking met Duitsland en Frankrijk stelt Triggerfinger daar nog niet veel voor.”
BLOCK: “Amerikaanse vrienden vragen wel eens om daar te komen toeren, maar zoiets kost bakken vol geld. Bovendien zijn we goed bezig om in Europa iets op te bouwen. Het zou niet slim zijn om hier alles te laten vallen.”
VAN BRUYSTEGEM: “Dit is een groot avontuur waarbij elk jaar wel iets anders gebeurt.”
GOOSSENS: “Ik ben wel blij dat dit nu allemaal gebeurt. Als mij dit was overkomen toen ik jonger was, zou ik hier niet klaar voor zijn geweest en had ik hier minder hard van kunnen genieten.”
BLOCK: “Wij zitten in een waanzinnige trip. Het gevaarlijke is dat wij leven van kicks. Je weet nooit of je nog een goed nieuw nummer gaat kunnen maken of een straf concert geven. Dat brengt een soort stress met zich mee en kan frustrerend zijn. Als het dan toch lukt, is dat fantastisch. Ik vind het alleszins fijn dat ons al deze dingen overkomen. Soms is het hard werken, maar als je zo graag muziek speelt als wij, dan kan je dat onmogelijk een job noemen.”