Skip Navigation LinksHome»Deze maand in Zap»Robin ging op reis met en naar zichzelf

 Robin ging op reis met en naar zichzelf

Sommige mensen trekken de wereld rond om de lokale bevolking te ontmoeten, culturen te ontdekken, avonturen te ervaren … Maar er bestaan ook andere expedities, zoals een onthemingsreis naar Santiago de Compostela. Gedurende meer dan duizend kilometer maakte Robin (22) een innerlijke reis, waarop hij vooral zichzelf tegenkwam.

Zes jaar geleden ging het niet goed met mij. Mijn vader was net overleden. Ik ging veel uit, gebruikte en verkocht harddrugs, had vaak ruzie met mijn moeder en zus, lapte de school aan mijn laars en zat voor de derde keer in een gesloten jeugdinstelling. Als verwarde puber had ik een heel negatieve kijk op de wereld en het leven. Ondanks de goede bedoelingen van de begeleiders, was die jeugdgevangenis geen stimulerende omgeving voor mij. Het zette me aan het denken: wat doe ik hier? Waar ben ik mee bezig? Ik was mijn vader al kwijt en dreigde mijn andere familieleden ook te verliezen. Ik moest mijn laatste kans op een beter leven met beide handen grijpen. Ik wist dat ik alles in mij had om het goed te doen, maar ik wist niet hoe. Tot ik een boek las over een meisje dat met Oikoten (zie kader, red.) een onthemingstocht naar Santiago de Compostela ondernam. Jaren voordien had de jeugdconsulent me dat ook al voorgesteld, maar ik verklaarde hem toen voor gek en wees het idee af. Nu was het mijn redding.

„Een positieve mentaliteit is het mooiste souvenir vanop deze trip.”

De juiste weg
Drie maanden weg van alles en iedereen. Duizend kilometer stappen met een rugzak en tent. Het maakte me bang en hoopvol tegelijk. Ik wou mijn ouders trots maken en weer contact krijgen met mijn zus. Ik wist dat dit letterlijk en figuurlijk de juiste weg daar naartoe was. Maar door de drugs was ik fysiek in slechte staat. Zou ik die zware tocht wel aankunnen? Welke uitdagingen zou ik mentaal te verwerken krijgen? Ik was wat onzeker, maar toch vastberaden: ik ging dit doen. Mijn familie en gezondheid waren de grootste drijfveer. Samen met een andere jongen en een Oikoten-vrijwilliger ging ik op tocht. Het zijn de drie mooiste maanden uit mijn leven geworden. De voeten van de andere twee stonden constant vol bleinen en ik had er geen enkele. We hebben al die tijd ook nauwelijks regen gehad, het geluk stond dus wel aan mijn kant. Het gewicht van de rugzak voelde ik nauwelijks door de euforie waarin ik zat. Ik was zo gelukkig, omdat ik niet meer opgesloten zat. Dat vrijheidsgevoel was één brok endorfine die me op wolkjes deed lopen. Wat ook veel indruk op me maakte, waren de ontmoetingen met andere pelgrims of dorpsbewoners. Voor het eerst werd ik niet veroordeeld voor hoe ik eruit zag of wat ik had misdaan. Onbekenden hadden respect voor wie ik was en wat ik deed. Voor mijn zelf- én wereldbeeld heeft dat heel veel betekend. Ik begon te geloven in de goedheid van mensen en het mooie van het leven.

Dieptepunt
Natuurlijk waren er ook moeilijke momenten, bijvoorbeeld op de verjaardag van mijn vaders overlijden. Ik heb hem daar in mijn eentje herdacht, terwijl ik eigenlijk de behoefte had om dat met mijn moeder en zus te delen. Ik voelde me schuldig dat er eerst iemand was moeten sterven, voor ik besefte dat ik mijn leven moest omgooien. We waren toen een beetje verdwaald en zaten in the middle of nowhere. Dat moet het dieptepunt van de trip geweest zijn. Op die lange dagen langs verlaten wegen tussen lege velden en kale landschappen kwam ik meermaals mezelf tegen. Soms was dat een botsende ervaring: dan barstte ik in tranen uit omwille van alle dingen die ik verkeerd gedaan had. Maar er waren evenveel momenten waarop ik mezelf plots kon zien los van mijn verleden. Dan zag ik eigenschappen van mezelf die wél de moeite waard waren. Ik liep uren met een grote glimlach op mijn gezicht, omdat ik de Robin was tegengekomen die alles in zijn mars had om het goed te doen in het leven. Beide confrontaties zijn heel belangrijke en mooie groeimomenten geweest.

"Voor het eerst in mijn leven had ik helemaal op eigen kracht iets positiefs afgewerkt.​"

Nieuwe mentaliteit
Bij aankomst was ik euforisch. Voor het eerst in mijn leven had ik helemaal op eigen kracht iets positiefs afgewerkt. Met de jeugdrechter en mijn moeder was afgesproken dat ik weer naar huis mocht als ik de tocht goed afgerond had. Er speelde een kleine angst om opnieuw te hervallen, maar ik had voor mezelf duidelijke voornemens gemaakt: ik zou volledig breken met de mensen uit mijn ‘slechte’ vriendenkring en niet meer uitgaan. Dat was niet makkelijk. Ik miste het soms, maar ik wist ook dat een goed milieu cruciaal was voor het welslagen van mijn missie. Ik negeerde dus iedereen die me in verleiding kon brengen. Het heeft wat tijd gekost eer mijn moeder me weer kon vertrouwen, maar dat is normaal. Ook voor mijn zus was het lang niet evident, maar nu is ze mijn beste vriendin. In deeltijds onderwijs heb ik mijn diploma gehaald. Ik heb nu werk en een vaste vriendin. Het gaat dus prima met me! Ikzelf ben in die tijd niet veranderd, maar wel mijn mentaliteit. Ik heb een optimistische kijk op de wereld en hou me bezig met positieve dingen. Dat is het mooiste souvenir dat ik meebracht vanop die innerlijke reis.

Tekst: Grete Flies