“Een kleinzoon zoals u heb ik altijd al willen hebben”

Vereenzaming is vandaag de dag misschien wel de meest verspreide kwaal onder bejaarden. ZAP wilde hier iets aan doen en trok met eenzaamheidsbuddies Aram (17) en Johannes (18) naar rusthuis het Milsenhof in Mechelen om er een woensdagnamiddag door te brengen met de bewoners. “Jullie mogen hier nog eens komen,” klinkt het.

Tekst en foto’s: Mattias Goovaerts

Goedgemutst arriveren onze twee jonge hoofdrolspelers in het Milsenhof. Na een korte kennismaking met animator Jan trekken Aram en Johannes langs de kamers om de bewoners op te trommelen voor wat een goed gevulde namiddag beloofd te worden. De meeste ouderen reageren enthousiast al geven enkelen verstek omwille van een griepje waar ze niemand mee willen aansteken of een partijtje kaarten waar ze niet onderuit kunnen.

Spelfanaten en nieuwsgierigen verzamelen zich in de ontspanningsruimte. De namiddag kan worden afgetrapt! Niets beter dan een streepje muziek om meteen de toon te zetten. Aram neemt zijn elektrische gitaar in de hand en geeft het beste van zichzelf. Na het geplande nummer ( Angelina van Tommy Emmanuel) zwelt de vraag aan om nog enkele verzoeknummertjes te spelen. ‘Speel iets van Dana Winner!’  ‘Dana wie???’, vragen de jongens in koor. Enkele geïmproviseerde bisnummers later weerklinkt een daverend applaus en regent het complimentjes van het, overwegend vrouwelijke, publiek. Tijd voor ‘vier op een rij’! Johannes en Aram plaatsen zich samen achter het speelbord en de clash der generaties kan beginnen...

Vier op een rij

Beide jongens hadden een rustig spelletje Vier op een rij in gedachten maar daar dachten hun tegenstanders wel even anders over. Binnen de kortste keren barst een tactisch steekspel los tussen de twee partijen. Onze twee jonge helden kijken al gauw aan tegen een 2-0 achterstand. Het is al snel duidelijk dat deze taaie tantes niet te onderschatten zijn. Behendig als ze zijn in het opzetten van vallen en het uitvoeren van afleidingsmanoeuvres, is er op geen enkele moment echt sprake van een wedstrijd. ‘3 links, neen midden of toch 1 rechts...’ Het team van de ouderen stuurt de animator van de ene kant van het reuzes spelbord naar de andere kant. Ze weten maar al te goed waar ze mee bezig zijn. Stille getuigen hiervan zijn de verschillende trofeeën die de bewoners wisten te winnen in de ‘vier-op-een-rij-competitiematchen’ tegen andere rusthuizen. De wedstrijd eindigt in een 7-2 overwinning voor het thuisteam. Van een afgang gesproken...

“Niet te kieskeurig zijn en niet te lang bij dezelfde blijven hé”

De ideale kleinzoon

Na een beleefd applaus van het verliezende kamp helpt ons tweetal als tegenprestatie met het dekken van de tafels voor het avondmaal. Conciërge Robert ziet er streng op toe dat elke tafel wordt voorzien van servies en beleg. Tussen het dekken van de tafels door, strooien de vrouwelijke bewoners met complimentjes. ‘Een kleinzoon zoals u heb ik al altijd willen hebben!’, ‘Gij moogt hier nog eens komen.’, ‘Ik heb speciaal een plaatsje vrijgehouden zodat ge hier kunt komen zitten!’, ‘Bent ge al papa? Nee? Goed zo, niet te lang bij dezelfde blijven en kieskeurig zijn!’ Slechts een kleine greep uit de commentaren die we opvingen van onze oudjes. Tijdens de broodmaaltijd, wordt het tweetal verder uitgevraagd. De namiddag loopt op zijn einde. Aram en Johannes nemen afscheid van de leuke bende en bedanken hen voor de fijne namiddag. Beiden hebben ze meerdere keren in een deuk gelegen van het lachen en zich kostelijk geamuseerd. ‘Voor herhaling vatbaar?’ ‘Zeker,’ zo klinkt het uit volle borst.