Anorexia Nervosa treft zowel jongens als meisjes. Maar vermits negentig procent van de mensen met anorexia meisjes zijn, worden jongens die aan de ziekte lijden moeilijker opgemerkt en herkend. Sander* (18) is één van hen en ligt al jaren in strijd met zijn lichaam.

Sander: “Zolang ik mij kan herinneren, ben ik ontevreden over mijn uiterlijk. Ik heb mezelf altijd te dik gevonden. De kinderarts vond dat ik op het randje zat, maar echt tevreden kon ik niet zijn. Anderen zeiden me trouwens genoeg dat ik te dik was. Ik wou dolgraag afvallen, maar dat lukte niet. Ik kwam in een vicieuze cirkel terecht: afvallen, aankomen en weer afvallen. Vanwege mijn slechte conditie kon ik weinig sporten, zodat afvallen steeds moeilijker werd.”

Wat heb je dan gedaan?

Sander: “Ik besloot om gezond te eten. Ik lette op de calorieën die ik binnenkreeg, wat op zich niet eens zo verkeerd is als je er verstandig mee omgaat. Alleen nam ik hoe langer hoe minder calorieën in. Tot ik het mezelf verbood om meer dan 200 tot 300 calorieën per dag op te nemen. (mannen hebben tussen de 2200 en 2700 calorieën per dag nodig, nvdr.) Mijn eetstoornis was geboren.”

Besefte je zelf dat het uit de hand liep?

Sander: “Ergens wel. Maar het werkte en het voelde zo goed dat ik ermee door bleef gaan. Toen ik begon, woog ik zo’n 75 kg. Op mijn 16de woog ik nog 59 kg, terwijl ik 178 cm groot was. Ik wist dat ik te weinig woog en dat het gevaarlijk zou worden als ik me nog meer liet meeslepen. Maar ik voelde mezelf nog niet goed genoeg. Ik bleef een tijdje steken op 59 kg toen er iets gebeurde dat heel mijn leven overhoop haalde. Wat dat was, wil ik liever niet kwijt, maar het zorgde ervoor dat ik steeds meer aankwam. Tot ik de 78 kg bereikte. Opnieuw begon ik af te vallen, maar deze keer niet zo voorzichtig als de vorige keer. Ik verloor veel gewicht in een korte periode. Toen ik 65 kg woog, hoorde ik over pro-ana en besloot ik een kijkje te gaan nemen op een pro-ana website. Vanaf die dag ben ik nooit meer weggeweest van de site. Het voelde goed om met mensen te communiceren die hetzelfde lot delen als ik.”

Welke rol spelen die websites voor jou?

Sander: “Ik vind heel veel steun bij pro-ana. Er zijn inderdaad sites die de pro-ana levenswijze  aanprijzen. De site waar ik bij aangesloten ben, doet dat niet. Ze zijn net heel zorgvuldig in het selecteren van leden. Ze willen echt niet dat er iemand een eetstoornis ontwikkelt door wat ze op de website zien. Voor mij is pro-ana eerder een groep mensen met een eetstoornis die elkaar steunen in wat ze het allerliefste willen: afvallen. Maar ook als ze willen genezen, krijgen ze alle steun die ze nodig hebben via tips om bij te komen en op gewicht te blijven.’

Kan je pro-ana volgen zonder een eetstoornis te ontwikkelen?

Sander: “Ik raad niemand aan om via pro-ana sites af te vallen en zo een eventuele eetstoornis te ontwikkelen. Maar ik heb mijn eetstoornis niet door pro-ana ontwikkeld. De stoornis was er al.”

Heb je vertrouwen in je herstel?

Sander: “Ik voel me nog niet klaar om te genezen. Ik weeg na een paar verschrikkelijke weken weer 65 kg en ik voel me niet prettig in mijn lichaam. Ik denk ook niet dat ik me ooit goed in mijn vel ga voelen.”

* Sander is een fictieve naam op verzoek van de geïnterviewde.

© 2009 – StampMedia – Carmen Van Oers