Jeroen (20) leed 4 jaar lang aan anorexia
"Ik gebruikte drugs om af te vallen

Vijf jaar geleden wist Jeroen niet wat hem overkwam. Plots wou hij niet meer eten. Hij voelde zich te dik. En als hij al eens at, gaf hij alles daarna weer over. Meer nog: Jeroen raakte zelfs aan de speed om af te vallen. “Een vriend vertelde me dat drugs een goed dieet kon zijn.” Een moedig verhaal van een voormalige anorexiapatiënt.

Tekst en foto: Niels Janssens

“Ik moet een jaar of 15 zijn geweest toen ik me voor het eerst te dik voelde. Op een verjaardagsfeest van mijn oma – ik herinner het me nog alsof het gisteren was – moest ik even naar het toilet. Ik mocht van mijn ouders van tafel en ik liep richting badkamer. In de gang passeerde ik langs een grote wandspiegel en ik werd letterlijk misselijk van mijn spiegelbeeld. En tot op vandaag weet ik nog altijd niet goed hoe dat kwam. Okay, ik vond mezelf véél te dik, maar ik was al zovéél langs die spiegel gewandeld. Ik had er zelfs nog voor staan playbacken met mijn jongere zus.”

Wist je toen al dat je anorexia had?

Neen, totaal niet. Dat was gewoon mijn eerste confrontatie met mijn dik lichaam. Enfin, het leek toch alsof mijn lichaam dik was. Nu weet ik wel beter, maar dat heeft lang geduurd. Ik wist gewoon niet wat er gebeurde. Van de ene op de andere dag vond ik mezelf veel te dik. In de badkamer heb ik nog lang naar mezelf zitten kijken. En gegeten heb ik die dag niet meer. Ik <i> fakete <i> dat ik ziek was geworden.

“Ik was de enige jongen die zo met zijn gewicht bezig was”

Wanneer wist je – en je ouders – dat er iets mis was?

Mijn ouders hadden vrij vlug iets door. Ik was altijd een vrij grote eter en plots had ik nooit nog zin. Dat valt op, hé. Bij mij heeft het iets langer geduurd vooraleer ik wist dat er iets scheelde. Ik merkte natuurlijk wel dat ik op school en in mijn vriendenkring de enige jongen was die zo met zijn gewicht bezig was. En mijn vrienden waren ook niet blind, natuurlijk. Ze zeiden me regelmatig dat ik in behandeling moest gaan omdat ze dachten dat ik anorexia had. Ik geloofde daar niets van. Tja, ontkenning is een typisch kenmerk van anorexia, hé.

Bén je ooit in behandeling geweest?

Ja. Na twee jaar had ik ook wel door dat er écht iets mis met me was. Ik ben dan met mijn moeder naar een psychiater in Turnhout geweest. Na een dik – heb je ‘m ? (klein lachje) – half jaar was ik ook weer beter. Het is te zeggen: ik at opnieuw zonder daarna alles uit te braken. Maar toen kwam er een ander probleem. Ik raakte verslaafd aan speed. Een vriend had me verteld dat je veel kilo’s kon kwijtspelen als je die bepaalde drug gebruikt. En ja, voor ik het wist, was ik verkocht. Jammer.

Hoe zit het nu met die verslaving?

Dat gaat wel. Af en toe snuif ik nog wel een lijntje, maar ik doe het niet meer om af te vallen. Maar inderdaad: ik heb er weer een probleem bij. Ik mag dan wel anorexiepatiënt af zijn, ik ben nog steeds niet gezond bezig. Maar zoals ik al zei: het gaat wel. Het is niet dat ik echt niet zonder mijn dope kan. Ik gebruik het gewoon als ik op stap ga.

“Ik wil nooit meer 40 kg wegen en me dan ook nog eens 100 kg voelen”

 
Ben je bang om te hervallen?

Ik probeer er niet te veel aan te denken, want als ik dat doe, heb ik natuurlijk schrik. Je hoort zo vaak dat anorexiepatiënten terug naar hun oude gewoontes grijpen. Maar ik hoop uit de grond van mijn hart dat dat bij mij niet het geval zal zijn. Ik wil nooit nog 40 kilo wegen en me dan ook nog eens 100 kilo voelen. Neen, in die vicieuze cirkel wil ik nooit meer belanden. En ik wens het niemand toe. Zelfs mijn grootste vijand niet. Als ik er al één zou hebben natuurlijk (kleine glimlach).