“Ze praatte over kanker alsof het over nieuwe schoenen ging”

Max Lion (23) was nieuw op school toen Claire De Koninck (21) zich over hem ontfermde en hem opnam in haar vriendenkring. Toch zijn ze pas sterk naar elkaar toegegroeid toen Claire te horen kreeg dat ze lymfeklierkanker had. “Het is niet omdat je goede vrienden bent dat je per definitie sterker uit zo’n situatie komt. Claire en ik zijn heel compatibel. Mocht dit gebeurd zijn bij een andere vriendin zou het contact misschien veel minder goed geweest zijn”, zegt Max. Tekst en foto’s: Evy Vercammen

Was jij één van de eersten die op de hoogte was van Claire’s ziekte?
Helemaal niet. Op een bepaald moment had ze last van een knobbeltje in haar nek en omdat ik niet wist wat het was, had ik daar wat mee gelachen. Daar heb ik nu al lang spijt van natuurlijk, want de komende dagen was ze niet op school en nadien bleek dat ze kanker had.

Friends forever
Had ze het daar moeilijk mee?
In het begin hielden we ons vooral vast aan het feit dat Claire haar hoofdhaar misschien niet zou verliezen. Maar omdat we daar niet op mochten hopen en ze niet wou dat haar haar in plukken uitviel, liet ze het beetje bij beetje korter knippen. Tot ze op een bepaald moment besloot het helemaal af te scheren. Toen besefte iedereen hoe sterk ze eigenlijk was. Ze wou niet verbergen wie ze was door een pruik te dragen.

Ging je dikwijls langs toen ze ziek was?
In het begin belde iedereen en kreeg ze veel bezoek, maar op een bepaald moment stopte dat. Ik bleef langskomen, ook al was dat niet elke dag of elke week. Er is een groot verschil tussen langskomen omdat je je verplicht voelt of langskomen omdat je zin hebt om te gaan. Ik was daar om bij haar te zijn, niet om duidelijk te maken dat ik met haar inzat. Ze is mijn vriendin, kanker of niet.

“Onze vriendschap is heel serieus, maar we zijn geen dramaqueens"

Praatten jullie openlijk over haar ziekte?
Onze vriendschap is heel serieus, maar we zijn geen dramaqueens. Claire praatte over kanker alsof het over nieuwe schoenen ging. We maakten er vaak iets ludieks van. En hoewel het soms moeilijk was, werden er niet veel woorden aan vuilgemaakt. Kanker was kanker. Niet meer, niet minder. Het mag de vriendschap zeker niet overheersen. Bij mij vond ze vooral afleiding, troost zocht ze bij haar familie, toenmalig vriendje en beste vriendin. Claire en ik hadden het dan ook vooral over banale dingen zoals school, vrienden en liefjes.

Fuifbeest 
Gingen jullie nog vaak weg?
Claire was vroeger een echt fuifbeest. Ze schepte dan ook graag op met het feit dat ze later thuis moest zijn dan mij (lacht). Maar tijdens haar behandelingen was uitgaan niet aan de orde en had ze daar ook geen behoefte meer aan. Ze was bovendien altijd moe. Daarom spraken we meestal in de namiddag af, want ’s avonds was het bedtijd. Dat begreep ik volkomen en ik heb daar nooit moeilijk over gedaan.

Had je schrik dat je Claire zou verliezen?
Het is nooit in mij opgekomen dat ze er niet zou doorkomen. Het zou een pijnlijke en harde weg zijn, maar ik was ervan overtuigd dat Claire het zou halen. We maakten dan ook voortdurend toekomstplannen en hebben zelfs impulsief een tripje naar Frankrijk gemaakt.

Is Claire door die periode veel veranderd?
Claire was een meisje waarbij alles draaide rond plezier en gezien worden. Ze was dan ook het meest sexy meisje van school (lacht). Door haar ziekte is dat allemaal veranderd en hechtte ze veel meer belang aan gezondheid en menselijk contact. Gezond zijn stond eigenlijk boven alles. Nu nog altijd.