“Ik wilde slapen en nooit meer opstaan”

“Het was niet zo dat ik een plannetje had in mijn hoofd. Het was een gedachte die af en toe terugkwam,” vertelt Hannelore (20). “Het leek de enige uitweg om van dat ambetant gevoel af te zijn. Ik wilde echt niet meer verder en raakte net in een soort roes. Ik heb toen een flinke dosis pillen genomen.” Vandaag gaat het stukken beter met Hannelore. Na haar zelfmoordpoging heeft ze nog een dipje gehad en leek het alsof ze herviel. “Maar ik heb wel het gevoel dat het nu de juiste richting ingaat.” 

Tekst en foto: Kelly Leloup

Waar is het ergens misgelopen Hannelore?
De mama van mijn vriendin had kanker en koos voor euthanasie. Ik kon het moeilijk plaatsen en dacht dat het daaraan lag. Mijn mama zei vaak dat ik met iemand moest gaan praten, maar ik dacht dat het vanzelf wel ging overgaan. Het werd alleen maar erger. Ik had in niets nog zin, zelfs niet in dingen die ik normaal gezien dolgraag deed. Het is eigenlijk pas achteraf gebleken dat ik veel te perfectionistisch wil zijn. Als ik weet dat ik iets bepaald kan, dan moet dat helemaal perfect zijn, omdat ik wéét dat ik dat kan. Mijn fout is geweest om veel te lang door te gaan, terwijl het aan het mislopen was. Als ik vroeger hulp had gezocht, dan was het misschien allemaal niet zo ver gekomen.

“Ik had een rotdag en kon niet meer stoppen met wenen”

Wanneer besefte je dat je hulp nodig had?
Ik had een rotdag en kon niet meer stoppen met wenen. Het ging echt niet en ik had er geen zin meer in. Ik ben toen met de auto in een waas naar huis gereden. Toen ik thuiskwam, besefte ik dat ik ongelooflijk gevaarlijk had gereden. Ik dacht niet helder na en lette niet op de weg. Ik had bij wijze van spreken van een brug kunnen rijden. Toen besefte ik voor het eerst dat mensen gelijk hadden toen ze zeiden dat ik hulp nodig had. Ik moest er iets aan doen. Ik ben twee keer naar een psychologe gegaan en nog een keer naar een psychiater. Het hielp wel, maar die betere periodes duurden niet lang.

Wat is er juist gebeurd, de avond toen je in het ziekenhuis belandde?
Het was niet zo dat ik een plannetje had. Het was een gedachte die af en toe terugkwam. Het leek de enige uitweg om van dat ambetant gevoel af te zijn. Ik wilde echt niet meer verder en raakte net in een soort roes. Ik heb toen een flinke dosis pillen genomen. Op dat moment belde mijn vriend me. Ik vertelde wat ik had gedaan want ik besefte dat ik hem nog wou terugzien. Het leek nochtans zo'n goede oplossing, ik heb zelfs nog even spijt gehad dat ik het hem had verteld. Ik wilde slapen. Voor altijd slapen zodat ik niet meer moest nadenken of me slecht hoefde te voelen. Mijn vriend belde mijn ouders en reed naar me toe. Ze brachten me naar de spoedafdeling. Ik weet enkel nog dat ik wilde dat mijn mama en mijn vriend toen bij me bleven, maar dat mocht niet.

Hoe reageerden je vrienden en familie toen ze ervan hoorden?
De meeste begrepen het niet. Ik had er ook nooit echt over gepraat. Ik zei soms wel dat ik me de laatste tijd echt niet zo goed voelde, maar ik ging er niet echt diep op in. Het was moeilijk om erover te praten en ik wist ook helemaal niet hoe ik het moest uitleggen. Ik vind het enorm chic dat mijn mama toen iedereen heeft gebeld om de situatie uit te leggen. Ik wou niet dat vrienden via via verhalen gingen horen die niet klopten.

“Ik was afgesloten van de buitenwereld en moest nergens aan denken, alleen maar aan beter worden”

Hoe heb je die periode in het ziekenhuis ervaren?

In het begin vond ik het echt verschrikkelijk. Wat later was ik er eigenlijk wel graag. Ik was afgesloten van de buitenwereld en moest nergens aan denken, alleen maar aan beter worden. Maar daarna kwam er een periode dat ik er genoeg van had en naar huis wou.

Was het moeilijk om de draad weer op te pikken?
Ja. Toen ik wist dat ik uit het ziekenhuis mocht, had ik het gevoel dat alles weer in orde was. Maar thuis moest het eigenlijk nog beginnen. Ik moest mijn dag helemaal opnieuw ineensteken. In het ziekenhuis was dat anders. Ook al was je mentaal volledig verward, daar gebeurde alles op vaste tijdstippen. Die structuur viel plots weg. Ik moest ook terug contact opnemen met vrienden en terug dingen beginnen te doen en merkte dat het dikwijls toch nog te vermoeiend was. Het is echt zoeken en jezelf afvragen: ‘Hoe ga ik dit allemaal terug opbouwen?’.

Hoe gaat het nu eigenlijk met je?
In september ging het supergoed maar daarna ging het weer minder. Ik heb een dipje gehad en het leek alsof ik herviel. Maar het was eerder schrik om te hervallen dan dat het effectief terug slecht ging. Die reactie heb ik nog wel vaak als het eens minder gaat. Ik denk dat het zo nog wel even zal blijven schommelen, maar die mindere momenten zullen afnemen, hoop ik. Het zal niet allemaal in één keer goed komen, maar ik heb het gevoel dat het de juiste richting in gaat.

Meer jongeren surfen naar de zelfmoordlijn
Mensen die een beroep doen op de online zelfmoordlijn, worden steeds jonger. De zelfmoordlijn kreeg sinds de uitbreiding van twee naar vijf avonden per week, drie keer meer oproepen. Dat blijkt uit cijfers van het centrum ter preventie van zelfdoding (CPZ). Bijna de helft is jonger dan 18. Opvallend is ook dat jongeren die hulp zoeken nauwelijks praten over hun zelfdodinggedachte. Veel jongeren voelen zich onbegrepen, als ze erover praten is dat met professionele hulpverleners.
Je voelt je niet goed in je vel? Je vraagt je af of je leven nog zin heeft? Praat erover!

- met een vriend, een gezins-of familielid, een naast iemand, een collega, een leerkracht,…
- met de gratis Zelfmoordlijn (02/649 95 55) of chat via www.zelfmoordlijn.be
- met je huisarts of een andere hulpverlener (psycholoog/psychiater)