Skip Navigation LinksHome»Dossier»Lekker normaal»Een muzikaal duo met je ma, is dat normaal?

 Een muzikaal duo met je ma, is dat normaal?

Behalve Matteo Simoni in de film ‘Marina’ zijn er nog maar weinig jonge gasten in geslaagd om er sexy uit te zien met een accordeon. Toch slaagt ook Sebastian (19) erin dit instrument met ietwat stoffig imago te bespelen met een naturel als was het de normaalste zaak van de wereld. Dat hij bovendien een muzikaal duo vormt met zijn mama, vind hij – wellicht als enige puber ter wereld – ook niet vreemd. Naar aanleiding van Moederdag (12 mei) zetten we dit exo​ot graag in de kijker. 


De vergelijking met de knappe acteur van Italiaanse afkomst heeft Sebastian al vaker mogen horen sinds de release van ‘Marina’. Daar zitten allicht ook zijn Zuid-Amerikaanse roots voor iets tussen. Alleen speelt Sebastian geen rolletje, maar is hij effectief een jongen die al vroeg op een accordeon begon te spelen. „Mijn tante had op het feestje voor mijn tiende verjaardag haar instrument bij”, vertelt hij. „Het was een indrukwekkend geval, veel te groot voor mij. Maar toen ik het op mijn schoot had, was ik er meteen door verkocht. Al van de eerste keer kon ik er een kinderliedje op spelen. En de gezellige klank ervan sprak me zelfs toen al aan. We huurden een kleiner exemplaar en ik was vertrokken.”


„Thuis botst het al eens, maar op het podium kli(n)kt het perfect.”


Passie in de buik

De film vertelt over de strijd die Rocco Granata moest leveren om muziek te mogen spelen, maar gelukkig werd Sebastian er net altijd in gestimuleerd en ondersteund. Voor zijn moeder is muziek dan ook een noodzakelijke voorwaarde om te leven. „Mama heeft altijd viool gespeeld. Ik denk dat ik die passie voor muziek en dat gevoel voor ritme al in haar buik meegekregen heb. Als ik thuis op mijn accordeon een stukje inoefende, duurde het nooit lang of mama er met haar viool op inpikte. Zelfs wanneer ik maar wat in het wilde weg improviseerde, slaagden we erin om er een mooi samenspel van te maken. Ik heb dat lang evident gevonden. Het was pas toen ik voor het eerst met iemand anders samen muziek maakte, dat het me opviel hoe natuurlijk dat verloopt met haar. Wanneer we samen spelen, voelen we elkaar en de muziek heel goed aan. Dat is enorm plezant. Ik weet dat het voor sommige leeftijdsgenoten een raar idee lijkt om zoiets met je moeder te doen, maar het is geweldig om op die manier intens muziek te maken.”

Tongbreker

Inderdaad, niet alle jongeren hebben zo’n swingende band met hun ouders. Bij Sebastian is dat zelfs bijna letterlijk te nemen, want sinds een jaar of zeven geeft hij met zijn ma optredens onder de naam Muzant. „Het was eigenlijk niet onze bedoeling om echt een publiek te gaan opzoeken. Dat eerste optreden is er dan ook heel toevallig gekomen: voor een lokale vereniging die nog een muzikale omkadering zocht. Mama en ik hadden intussen wel al een repertoire van meer dan uur bij elkaar gekregen, dat we al eens op familiefeestjes brachten. Op straat hebben we ook af en toe gespeeld: het Antwerpse Conscienceplein heeft daarvoor een geweldige akoestiek. Zo is de bal aan het rollen gegaan. Als naam hadden we eerst ‘ZoMaMuzant’: een mix van zoon, mama, muziek, amusant … Maar al snel bleek dat nogal een tongbreker te zijn: organisatoren kregen het niet uitgesproken. (lacht)”

Normaal gezin

Het klinkt bijna als een utopie dat moeder en zoon altijd op dezelfde golflente zitten. Al zijn de  artistieke meningsverschillen naar verluidt lichtjes toegenomen sinds Sebastian aan het conservatorium studeert, waar zijn sonore ideeën meer vorm krijgen. En al zingt het duo op muzikaal vlak misschien meestal wel in dezelfde toonaard, daarnaast is het een lekker normaal gezin met alle bijhorende discussies. „Wij zitten ook op elkaars kap, hoor! We hebben totaal verschillende temperamenten: mijn ma is snel en efficiënt, terwijl ik er de zuiderse mentaliteit op na hou die wat trager en lakser is. Dat botst al eens, maar het heeft nog nooit een optreden in de weg gestaan. Zelfs al hebben we een half uur ervoor nog staan kibbelen, op het podium is het altijd grote liefde. (lacht) Een keer was het iets minder. Dan was ik de vorige avond iets te enthousiast gaan feesten, waardoor ik tijdens ons optreden ziek werd. Gelukkig heeft mama toen enkele solostukjes uit haar mouw geschud, waardoor ik een paar keer naar de wc ben kunnen lopen zonder dat het publiek iets vreemds opmerkte. Zoiets overkomt me niet meer!”

www.muzant.eu

Tekst: Grete Flies