Skip Navigation LinksHome»Dossier»Lekker normaal»G-sport: gewoon genieten

 G-sport: gewoon genieten

G-sport, dat is sport voor personen met een handicap. Maar de G staat ook voor gewoon, geïntegreerd, gelijkwaardig, goesting en genieten. Al sportend vallen deze atleten namelijk niet op door hun beperking, maar blinken ze net uit in allerlei kwaliteiten waarvan reguliere sporters nog iets kunnen leren.

Sofie (22) legt zich – letterlijk en figuurlijk – niet neer bij haar handicap. Ze tennist en danst op internationaal niveau.

 
„Ik ben geboren met spina bifida, oftewel een open ruggetje. Het betekent dat er een soort onderbreking is in mijn rug, waardoor mijn voeten verlamd zijn. Tennissen en dansen doe ik dus al sinds mijn negen jaar in een rolstoel, eerst recreatief, maar vanaf mijn zestiende op hoger niveau. Intussen speel ik op internationale tennistornooien en sta ik 85ste op de wereldranglijst. Wat dansen betreft, doe ik ballroom en latin in duo, maar ook solo. Op het EK in 2014 won ik brons en ik sta momenteel tweede in de wereld. Eind oktober vindt opnieuw het Wereldkampioenschap rolstoeldans plaats, deze keer in België! Daarop ben ik me dus al mentaal aan het voorbereiden. Ik train 6 à 8 uur per week voor mijn sporten, inclusief kracht- en conditietraining. Dat is wel nodig om mijn rolstoel tijdens wedstrijden de hele tijd onder controle te kunnen blijven houden. Die balans vinden tijdens de snelle bewegingen of korte draaitjes, blijft iets om op te trainen. Met mijn coach en kinesist bespreek ik heel vaak welke oefeningen ik nodig heb. Het is doorheen de jaren ook een zoektocht geweest naar wat mijn lichaam kon en wat niet. Zo hebben we ontdekt dat ik door mijn aandoening mijn diepe buikspieren maar moeilijk kon gebruiken, terwijl ik die net nodig had om mijn evenwicht te houden bij sommige bewegingen. We zijn dan samen gaan bekijken welke spieren ik moest activeren om dit te compenseren. Zo is het bij vele G-sporters dat hun lichaam niet altijd mee wil, waardoor ze nog harder moeten trainen dan ze al doen. Allerhande medische aspecten maken het de atleten meestal niet makkelijk en toch presteren ze op wereldniveau. Dan vind ik het jammer dat ze in de media niet evenveel aandacht krijgen als reguliere sporters. Al mag de slinger ook weer niet overslaan naar de andere kant en hoeven paralympiërs ook niet méér belangstelling te krijgen dan anderen. Ik hoop gewoon dat beide sporters ooit op evenwaardig niveau naast elkaar kunnen bestaan. Wat de ene met zijn benen doet, doet de ander met zijn wielen.”

Voor Katrien (26) zijn G-sporters zoals jij en ik. Ze kunnen zelfs méér: oprechte emoties tonen. Daarom heeft ze zulke atleten graag in haar voetbalteam.


„Sinds drie jaar ben ik trainster van de G-ploeg van KFC Grobbendonk. Het is een bonte bende van voetballers tussen 11 en 22 jaar met een fysieke en/of mentale beperking. Er zitten heel verschillende types tussen, maar de teamspirit is groot. Ik ben altijd geraakt als ik tijdens een match zie hoe goed ze aan elkaar hangen. Weten hoe elke speler behandeld wil/moet worden is de grootste uitdaging in dit vrijwilligerswerk. De ene heeft veel aanmoediging nodig, de ander functioneert dan weer helemaal niet onder luid gejuich van aan de zijlijn. De ene heeft duidelijke instructies nodig, de ander begrijpt het enkel nadat ik het heb voorgedaan. Diversifiëren is dus de boodschap. Dat doe ik voornamelijk op basis van gezond verstand en in samenspraak met de ouders. Zij kennen hun kind nog altijd het best. Het enige wat voor al mijn spelers goed blijkt te werken, is een duidelijke structuur bijvoorbeeld in de opbouw van de trainingen. Tijdens een match kan het natuurlijk alle kanten op. Soms geeft de tegenpartij forfait, dan speelt het weer ons parten, de ene keer winnen we met glans, de andere keer verliezen we onverwacht … In alle omstandigheden krijg je niets dan oprechte emoties te zien. De sportbeleving van mijn G-sporters is immens. Ze gaan er voor 100% voor en je ziet duidelijk hoe gedreven ze zijn. Op dat moment is die wedstrijd het enige dat telt in hun leven. Dribbelen met de bal doen ze zoals de groten, zelfs al is er in de verste verte geen tegenspeler te bekennen die ze moeten omzeilen. Bij elke goal – die steevast beleefd wordt als een wereldgoal - zijn we getuigen van echte voetbaltaferelen. Teleurstelling, verdriet, frustratie, euforie en extase maken van het voetbalveld een kleurrijk schouwspel. Zowel op als naast het veld ervaar ik een onbeschrijflijke sfeer en vooral heel veel liefde. Dat geeft me elke keer megaveel voldoening. Ik wil er dan ook voor blijven ijveren om sportkansen te geven aan iedereen.”

Tekst: Grete Flies