Skip Navigation LinksHome»Dossier»Lekker normaal»Leven zonder sociale media

 Leven zonder sociale media

Een derde van de jongeren tussen 15 en 29 jaar is afhankelijk van zijn smartphone. En meer dan de helft kan geen dag zonder sociale media. Dat blijkt uit de jaarlijkse Digimeter, een onderzoek naar het mediagebruik in Vlaanderen. Jarne (18) daarentegen ligt niet wakker van wat zijn vrienden in de virtuele wereld zoal uitsteken. Hij mijdt sociale media en heeft ook geen smartphone. Een rariteit? Nog niet zo lang geleden was dit nochtans volstrekt normaal.

Hoe erg ben jij gehecht aan je mobiele telefoon?

Hij plakt niet aan mijn hand, zoals bij veel van mijn generatiegenoten. Integendeel, soms weet ik niet eens waar hij is. Voor sommige lessen moeten we onze telefoons in een bakje verzamelen. Het zal niet de eerste keer zijn dat ik pas tijdens het volgende lesuur bedenk dat hij daar nog in ligt – als enige. (lacht) Ik moet niet bang zijn dat hij gestolen wordt: het is een oud model, nog van mijn zus geweest. Het touchscreen moet het enige moderne eraan zijn. Als ik ermee kan bellen en sms’en ben ik tevreden. Verder hecht ik niet zoveel belang aan het type, ik vermijd zelfs de allernieuwste modellen. Die registreren je locatie, linken je contacten aan elkaar, slaan die informatie op om er nog andere zaken aan te verbinden … Hetzelfde geldt trouwens voor sociale media. Ik hou daar niet van.

„Ik heb nog nooit iets belangrijks gemist.”

Heb je ooit een Facebook- of ander profiel overwogen?

Toen mijn vrienden ermee begonnen, werd ik langs alle kanten bestookt om ook profielen aan te maken. Ik wou het eventueel wel overwegen, maar uiteindelijk heb ik het bij wijze van protest niet gedaan. Als ik tot iets gepusht word, heb ik net de neiging om me ertegen af te zetten. Eigenlijk zag ik het nut er ook helemaal niet van in. Kranten en tijdschriften hadden er bovendien al voor gewaarschuwd dat je gegevens niet altijd veilig zijn op het web. Bij Facebook ben ik het zelf gaan nakijken: de privacyvoorwaarden zijn in een gigantische lijst gegoten met een vage en onduidelijke omschrijving van wat er met je gegevens gebeurt. Voor een gewone mens is zoiets niet leesbaar: je kent dus helemaal je rechten niet.
Op school werd ik ooit verplicht om in het kader van een taak een FB-account aan te maken. Ik durfde er destijds niet tegenin te gaan, maar ik heb de meerwaarde ervan nooit ingezien. Het profiel heb ik na een maand weer verwijderd, zonder ooit een vriend te hebben toegevoegd.

Mis je soms iets of heb je geen last van FOMO?

Ik heb nog nooit iets belangrijks gemist. Leuke dingen waar mensen mee bezig zijn, kom ik via e-mail wel te weten of het komt gewoon ter sprake. Chatruzies, die mis ik altijd, maar daar ben ik niet rouwig om. Cyberpesten vind ik een erg kwalijk gevolg van de opkomst van sociale media. Natuurlijk ligt het in de eerste plaats aan de mensen en hoe ze die media gebruiken, maar volgens mij zou Facebook er veel sneller en drastischer tegen moeten optreden. Ik blijf dus vooral gespaard van dingen die ik niet wil zien. Ik vind het trouwens onaanvaardbaar dat ook buitenlandse servers je gegevens te pakken krijgen en die dan gebruiken voor commerciële doeleinden. Soms liggen die in de lijn van je interesses, maar heel vaak ook niet. Ik beslis nog altijd het liefst zelf wat ik wil ontvangen. Met Google en e-mails is dat eigenlijk ook al het probleem, maar in deze moderne tijden kan je nu eenmaal nauwelijks zonder. 

Welke reacties krijg je hierop?

Goh, ik heb al van alles gehoord. In het begin vond iedereen het belachelijk dat ik me zo afzette tegen sociale media. Die opmerking krijg ik soms nog, maar intussen respecteren de meeste mensen mijn keuze. Ik ken er zelfs nog een paar die er op een gelijkaardige manier mee omgaan. We zijn het erover eens dat het geweldig veel rust brengt. Het lijkt me zo vermoeiend om je hele leven met iedereen te delen en bovendien op de hoogte te blijven van dat van anderen. Ik hou er ook helemaal niet van dat ik de klok rond actief zou moeten zijn en dus ook à la minute op berichten moet reageren. Daar krijg ik al eens klachten over, want mensen verwachten nu eenmaal snel een antwoord op een sms. Ik probeer het wel, hoor, maar gelukkig kennen mijn vrienden me daar al in. Ik kan me wel nog aan hen ergeren wanneer ze tijdens een caféavondje constant op hun gsm zitten te tokkelen. Dat gaat ten koste van de ‘echte’ gesprekken die we dan aan het voeren zijn. Mensen mogen me hierdoor ouderwets noemen, maar ik vraag me af hoe normaal het is niet meer zonder te kunnen.

Heb jij ook last van ‘digibesitas’? Probeer dan deze trucjes in zelfcontrole!

- Leg je smartphone weg tijdens gesprekken.
- Zet de notificaties en automatische meldingen af.
- Leg je smartphone buiten bereik bij het autorijden.
- Hou mobiele toestellen uit de slaapkamer.
- Gebruik ze niet vlak voor het slapen gaan.

Tekst: Grete Flies