Skip Navigation LinksHome»Dossier»Liefde»De mogelijkheid van een onmogelijke liefde

 De mogelijkheid van een onmogelijke liefde

Ruim tien jaar geleden zagen Eef Vicca en Ramon Heras – allebei 34 intussen – elkaar voor het eerst op café in Antwerpen. Het was liefde op het eerste gezicht. Alleen bleek dat gezicht naderhand een ‘vergezicht’ te zijn. Ramon was een Erasmusstudent uit Valencia, Eef had net een eerste job in Antwerpen. Hun hartstocht zou bestand moeten zijn tegen, grofweg gemeten, bijna 1.750 kilometer. Geen sinecure, maar wat velen aanvankelijk bestempelden als een onmogelijke liefde neemt intussen sprookjesachtige vormen aan in…New York City.


Hoe lang zijn jullie intussen samen?


"In november 2015 waren we exact tien jaar samen."


Hoe hebben jullie elkaar destijds leren kennen?


"Ramon was bezig aan zijn laatste jaar Erasmus in België en ik werkte net. We zagen elkaar voor de eerste keer in Café D’Anvers en hebben daar nummers en – toegegeven – al een klein kusje uitgewisseld."


In hoeverre is de afstand ooit een struikelblok geweest voor jullie relatie?


"We hebben eerst een paar maanden samen in België kunnen doorbrengen. Daarna is Ramon naar Spanje teruggekeerd om er zijn studies af te maken. Een jaar later verhuisde hij naar Antwerpen om bij mij in te trekken. De afstand was toen geen struikelblok meer. Eerder cultuurverschillen zoals de taal, de grijze lucht en de moeilijkheden voor hem om hier degelijk werk te vinden. Dat was echt een moeilijk jaar voor ons… Bovendien woonden we toen samen in een kleine studio. Uiteraard waren er ook veel leuke momenten, maar niet veel later is Ramon toch noodgedwongen weer naar Spanje verhuisd om daar beter werk te zoeken. Zo hebben we bijna drie jaar lang een langeafstandsrelatie gehad. Op zich vond ik dat niet zo’n groot probleem. Ik had een bruisende pr-job met veel events, reizen enzovoort. We probeerden elkaar om de anderhalve maand minstens één keer in levende lijve te zien. Ramon had het eigenlijk veel moeilijker met die noodgedwongen langeafstandsrelatie."

 

In welke mate twijfelden jullie naasten aan de slaagkansen van jullie relatie?


"Tja, je krijgt natuurlijk wel wat commentaar van de mensen uit je onmiddellijke omgeving... Niet zozeer over de slaagkansen van onze relatie, maar veeleer in de trant van ‘Zo kan het toch niet verder gaan’ of ‘Jullie zullen toch snel een beslissing moeten nemen’. Af en toe werd ik door sommigen ook wel met de vinger gewezen. Ramon had al een keer zijn thuis opgegeven om een jaar bij mij te komen wonen, dus waar wachtte ik eigenlijk nog op? Het feit dat ik intussen vloeiend Spaans sprak zou het toch alleen maar makkelijker maken?"

 

Wat vond je daarvan?


"Ik ergerde me wel soms aan die commentaar, maar ik wist dat mijn relatie met Ramon zó veel sterker was dan wat de meeste doorsneekoppels samen hebben. Wellicht was dat nog mijn grootste ergernis: look who’s talking, weet je wel. Echte vrienden en familie zeiden me toen wel ‘Ramon ziet je écht doodgraag’, het was volgens hen geen ondoordachte beslissing zijn om een ‘Erasmusliefje’ te volgen."

 

Hoe hielden jullie intussen contact met elkaar?


"We spreken van zeven à tien jaar geleden, dus van Smartphones was nog niet echt sprake. Het was vooral behelpen met mails en sms’jes. Al hadden we ook een eigen geweldig systeem gevonden. In het Spaans noemden we dat ‘toque’: de telefoon één à twee keer laten rinkelen zonder op te nemen. En dat meermaals per dag. Op die manier kan je ook aan de ander laten merken dat je aan hem denkt. Zijn ouders hebben wel ooit een gepeperde telefoonrekening gekregen. Ramon belde me uiteindelijk toch elke dag. Als tip voor mensen die hun langeafstandsrelatie een kans willen geven: iedere dag contact houden en niet alleen via Whatsapp of sms, maar effectief bellen of facetimen is een must."

 

Hoe vaak zagen jullie elkaar op jaarbasis?


"We probeerden toch om de anderhalve maand à twee maanden minstens één lang weekend samen door te brengen. Jaarlijks deden we samen ook één grote reis."

 

Ondanks al die goeie voornemens stranden zo’n relaties toch vaak, hoe komt het dat die van jullie toch standhield?


"Ramon en ik zijn er echt volop voor gegaan en hebben er ook altijd in geloofd. De eerste stap is het proberen natuurlijk. Stel dat je stap naar het buitenland mislukt, kan je natuurlijk nog altijd naar je eigen land terugkeren. Als je zoiets niet probeert, zal je nooit echt weten of de relatie kans op slagen had."

 

Uiteindelijk verhuisde jij toch naar Spanje, hoe moeilijk was die beslissing?


"Het goede van die beslissing was, was dat zowel Ramon als ik naar een plaats verhuisden waar we van scratch moesten beginnen. Zowel qua wonen, werk, vriendenkring opbouwen enzovoort. Ramon is geboren en getogen in Valencia, maar we gingen samenwonen op Mallorca. Het blijft Spanje natuurlijk, maar voor hem was alles daar toch ook nieuw. Voor mij was de stap uiteraard nog groter, maar via een klant had ik daar intussen een goeie vaste job gevonden en dat was toch al een hele geruststelling. We hebben toen allebei water bij de wijn gedaan."

 

Wat vonden je ouders, familie en vrienden daarvan?


"Mijn mama vond het natuurlijk erg om haar dochter zo ver van huis te zien gaan, maar ze ziet me liever ver van huis gelukkig bij een toffe man en in een goeie relatie dan vlakbij maar ongelukkig…"

 

Intussen wonen jullie samen in New York, hoe zijn jullie daar terechtgekomen?


"We hebben ruim drie jaar op Mallorca gewoond en hebben daar echt de meest geweldige tijd van ons leven gehad. Zalig eiland, toffe vrienden, uitgelaten sfeer enzovoort. Op professioneel vlak zat vooral Ramon een beetje geblokkeerd. Hij had stilaan een nieuwe, grotere uitdaging nodig. Toevallig kregen we net op dat moment bijna tezelfdertijd een nieuwe job aangeboden in New York. We hebben geen moment getwijfeld… Eigenlijk is het wel grappig, want het lijkt er soms een beetje op dat we samen from rags to riches gegaan zijn: van een veel te kleine schamele Antwerpse studio met de eerste rotjobs voor Ramon in België, de goedkoopste reiscombinaties moeten afschuimen om elkaar toch een keer te kunnen zien en nu hebben we allebei een functie op directeursniveau in the capital of the world. Na nog geen drie jaar in New York kreeg ik via een headhunter een grote nieuwe job aangeboden. Sinds een vijftal maanden ben ik PR-Director bij een groot communicatiebureau. Het voelt een beetje aan als Carrie Bradshaw om Sex and the City-gewijs de New York Fashion Weeks samen met mijn team te coördineren. Ramon is intussen commercieel directeur bij Porcelanosa, een luxetegelbedrijf. De ironie is dat hij iedere week naar Canada, Houston of Denver moet reizen en we elkaar dus vaak alleen maar van vrijdag tot zondag zien. Na tien jaar relatie is dat natuurlijk niet het ergste van de wereld. (lacht) Ik denk dat de slaagkansen van onze relatie vooral zo groot geweest zijn door de enorme variatie: België, langeafstandsrelatie, Mallorca en nu New York."


Hoe vaak komen jullie nu nog terug naar Belgë/Spanje?


"Ik probeer toch minstens drie keer per jaar naar België te komen. Toen ik nog mijn vorige job had, was dat zelfs gemiddeld vier keer.


In hoeverre overwegen jullie ooit een definitieve terugkeer naar België/Spanje?


België is sowieso uitgesloten, dat weten we nu al. Spanje behoort wel nog tot de mogelijkheden. Nu zijn we alleszins nog niet klaar om onze levensstijl in New York op te geven, maar zeg nooit nooit!"

 

 Stijn Vanderhaeghe