An vindt bij Sebastien de liefde op wieltjes
"Ik kus hem om te choqueren”

Als er vlinders in je buik rondfladderen, loopt je leven op wieltjes. Maar wat als je grote liefde op wieltjes door het leven gaat? Anderhalf jaar geleden viel de sportieve studente An Willems (21) voor de charmes van de blonde Sebastien De Jonge (20), een jongen in een rolstoel.
Tekst en foto’s: An Van Limbergen

Sebastien: Ik lijd aan ataxie van Friedreich, een coördinatiestoornis. De verbinding van mijn hersenen naar mijn spieren verloopt slecht. Ik heb de spierkracht wel, alleen weten mijn hersenen niet hoe en wanneer ze te gebruiken. Me meer concentreren en powertraining doen zouden daarom niets

Je handicap belet je niet om te studeren…
Sebastien: Inderdaad, ik studeer sociaal werk in Gent en zit daar ook op kot. Mijn klasgenoten zijn keileuk en hebben al tien keer meer voor mij gedaan dan mijn kotgenoten. In het studentenhome is er omkadering door medestudenten, maar

Hoe hebben jullie elkaar leren kennen?
Sebastien: We zijn samen eens op vakantie geweest met een vereniging voor personen met een handicap, maar de verliefdheid kwam pas later. Toen we opnieuw afspraken, was ik erg zenuwachtig en dacht ik ‘shit, nu sta ik hier’…
An : Ja, ik ook (lacht).

Schrikte een relatie met een jongen met een handicap je niet af?
An: Het overkwam me gewoon, denk ik.  Je kiest er niet voor om verliefd te worden op iemand in een rolstoel. Er zijn mensen die enkel de rolstoel zien. Ik heb de moeite genomen om Seba te leren kennen. Ik dacht dat ik wel wist wat het was. De praktische kant weet je ook wel: niet alles zal lukken en het zal fysiek zwaar zijn. Ik heb wel meteen besloten dat ik hem nooit laat zitten omwille van zijn handicap. Als ik me dat toen niet had voorgenomen, dan waren we nu niet meer samen.

Heb je dan twijfels?
An: Soms is het wel moeilijk, want je moet er veel voor doen. Het is fysiek zwaar, maar ook emotioneel. En dat wordt soms te veel. Maar dan begrijpt hij mij.

Hoe reageert jullie omgeving?
An: Mijn moeder vroeg of hij mentaal wel in orde was en of hij wel kindjes kan krijgen. Een vriend vroeg ook hoe het zat op gebied van seks. Er zijn maar enkelen die het aandurven om dat te vragen, maar volgens mij zijn er heel veel mensen die het zich afvragen.

Vind je het niet erg dat ze ernaar vragen?
An: Ergens is het wel ambetant, maar ik heb liever dat ze ineens weten dat het wel kan, dan dat ze overtuigd blijven dat het uitgesloten is als je in een rolstoel zit. 

Hoe reageren jullie op de reacties van vreemden?
Sebastien: Meestal negeer ik ze.
An: Als mensen raar kijken, kijk ik vies terug of negeer ik ze. Meestal denken ze dat ik zijn begeleider of zijn zus ben, nooit komt het in hen op dat wij een relatie hebben. Dus dan kus ik hem om hen te choqueren.
Sebastien: (gespeeld teleurgesteld) Ah, daarom kus je mij!

 “Ik heb altijd een stoel, als ik moe ben ga ik op zijn schoot zitten!”

Hoe bewaar je het evenwicht tussen assistent en lief zijn?
An: Het is geen éénrichtingsverkeer. Als ik iets voor hem doe, zegt hij bijvoorbeeld lieve dingen. Je kunt de dingen ook leuker maken dan ze eigenlijk zijn. Samen douchen doe je normaal maar af en toe, maar als wij bijeen zijn, doen we dat altijd samen. Op die manier is het veel leuker. Dat zijn extra momentjes waar andere koppels tijd voor moeten zoeken.

Zijn er nog voordelen?
An: Ik heb altijd een stoel bij (lacht). Als ik moe ben, ga ik op zijn schoot zitten.

Zijn er ook nadelen?
An: Je kan nooit hand in hand over straat lopen en eens snel een knuffel geven. Als we ergens naartoe willen, is het afwachten of we wel op de bus kunnen. Of als er op café alleen hoge tafels zijn of iedereen staat recht, dan is het voor Seba ook niet leuk.

Maken jullie wel eens ruzie?
An en Sebastien (in koor): Oh ja!
An : Het is eigenlijk wel lastig, want als we ruzie hebben en hij moet juist dan naar het toilet, dan moet ik hem toch wel helpen. Ik doe dat dan wel op een andere manier. Als ik het normaal met liefde doe, doe ik het dan met wat meer afstand.

“Ik zou wensen dat Seba kon lopen”

Ben jij nooit kwaad op An?
Sebastien: Jawel, maar ik ben dan gewoon stil.
An: En dan word ik kwaad omdat hij niets zegt (lacht).

Als je één wens zou mogen doen, wat zou je dan wensen?
An: (zonder aarzelen) Ik zou wensen dat Seba kon lopen. Niet dat ik het zo erg vind dat hij niet kan lopen, maar als ik het toch kan wensen…
Sebastien: Het zou zoveel gemakkelijker zijn als ik kon lopen. Dan zou ik An bijvoorbeeld ook eens de trap op kunnen dragen. Een goede relatie moet ik niet meer wensen, want die heb ik al!

Wil je zelf ervaren welke hindernissen personen met een handicap ervaren? Huur dan het rolstoelparcours van VFG
Bij de VFG (vereniging Personen met een handicap) kan je een uitgebreid hindernissenparcours huren om te zien welke hindernissen personen met een handicap ervaren in onze ontoegankelijke samenleving. Er worden rolstoelen bij geleverd. Op de website van de Socialistische Mutualiteiten www.socmut.be of de website van de VFG www.vfg.be vind je hierover meer informatie.