Skip Navigation LinksHome»Dossier»Stress»Interview Maaike Cafmeyer

 Interview Maaike Cafmeyer

Maaike Cafmeyer is een bezige bij. Van theater tot film- en tv-producties, ze doet het allemaal én ze combineert het met een gezin met twee jonge kinderen. Dat kan al eens voor stress zorgen. Hoe zij ermee omgaat? Dat kom je hier te weten.

Dag Maaike! Wanneer besefte je dat je actrice wilde worden?
“Ik was nog een klein meisje. Ik zat in de lagere school en ik twijfelde tussen vroedvrouw, of actrice worden. Vooral toneel met veel muziek interesseerde mij. Ik was fan van die films uit de jaren ’40 en ‘50 met al die vrouwen met hun mooie kleren die plots begonnen te dansen en eigenlijk wilde ik dat ook doen. Toch zat ik dat niet aan iedereen te verkondigen, want mijn juf uit het vijfde leerjaar vindt het nog steeds raar dat ik actrice ben geworden. Ze vond mij zo een stil en volgzaam kind. Zo zie je maar!”

Je hebt gestudeerd aan het conservatorium. Wat is het belangrijkste dat je daar hebt geleerd?
“Ik heb daar vooral geleerd wat ik niet wou. Ik zat in een overgangsjaar en de richting heette Woordkunst. We zaten dus een beetje te kwakkelen met de inrichting van die studie en dat was vervelend, want ik wou wel echt iets leren op school. Ik kreeg veel voordrachtkunst en ik hield daar niet zo van. Ik vind poëzie nog altijd het leukste wanneer het zo droog mogelijk wordt voorgelezen. Wat mij natuurlijk wel veel heeft geleerd, is het grote aanbod van literatuur dat ik op school kreeg. Er waren ook leerkrachten die mij absoluut iets hebben bijgebracht. Ik heb daar naar de mensen durven leren kijken en geleerd dat je niet bang moet zijn voor wie je bent.”

Je hebt net meegespeeld in het theaterstuk Oom Wanja en het tweede seizoen van Eigen Kweek is op tv. Heb je die afwisseling nodig?
“Ik heb niet veel keuze, want het werk ligt niet zo dik gezaaid. Toch heb ik het geluk gehad dat ze mij al voor toffe dingen hebben gevraagd. Af en toe heb ik ook al eens nee gezegd, wat altijd moeilijk is. Ik kan wel zeggen dat ik de afwisseling van toneel en film nodig heb. Film heeft een grote realiteitszin en het is een andere manier van werken en acteren. Bij toneel moet je met  een groep een verhaal maken in anderhalf uur en dat tot een goed einde brengen. Die zenuwen of adrenaline geven een goed gevoel, een soort van kick.”

Je doet veel verschillende dingen: theater, tv-series, films, stemmetjes inspreken. Is er iets dat je het liefste doet? 
“Ik vind het heel tof om alles te mogen en kunnen doen, maar die stemmetjes inspreken is heel ontspannend voor mij. Dat kost me niet veel moeite en het is leuk om binnen het tijdsbestek dat je krijgt, dat stemmetje te doen passen op dat mondje waardoor je een karaktertje kan maken. Ik zit ook graag in de studio en je hoeft er niet veel aan voor te bereiden, want je krijg je tekst op dat moment. Bij theater en televisie moet je toch zwaar studeren op teksten. Bij een serie zoals ‘Eigen Kweek’ sta ik heel de dag op de set en ’s avonds heb ik thuis nog veel huiswerk voor de volgende draaidag. Het is niet dat je die teksten ver op voorhand kunt instuderen, want dan vergeet je ze en er verandert ook nog altijd veel.”

Heb je nog last van plankenkoorts?
“Ik moet vaststellen van wel. Hoe minder mensen er zijn, hoe erger dat is. Ik moet wel zeggen dat ik bijvoorbeeld bij ‘Oom Wanja’ 9 op de 10 keer zeer ontspannen op ga, maar vanaf ik weet dat er iemand in de zaal zit die ik ken, heb ik daar last van. Ik heb dus liever dat ik niet weet wie er komt kijken, want dat beperkt mij echt. Aan de andere kant is het wel zo dat ik steeds minder belang hecht aan wat iemand vindt. Je bent maar zo goed als het laatste dat je gedaan hebt. Alles is zo vergankelijk en zo vlug voorbij. Je kunt iets steengoed gedaan hebben, maar daarna iets dat niet goed wordt bevonden door de mensen. Het is allemaal zo relatief.”

Heb je een ritueel vlak voor je het podium opgaat?
“Ik moet wel altijd rustig worden en ga een beetje alleen wandelen. Ik heb niet graag dat mensen veel praten voor aanvang. Als ik een stuk goed beheers, heb ik daar minder last van. Wat ik dan weer wel leuk vind, is wanneer er onverwachtse dingen gebeuren. Iemand die bijvoorbeeld iets vergeet op de scène of kleine veranderingen zodat er nieuwe dingen ontstaan. Veel acteurs kunnen daar niet tegen. Ik ben denk ik wel een actrice op wie je kan rekenen, maar bij onverwachtse situaties giert de adrenaline door mijn lijf. Het gevoel dat je bijna de slappe lach gaat krijgen, vind ik een van de beste gevoelens die er bestaan. Het is ook leuk om iemand anders daarmee aan te steken. Dat is niet altijd fijn voor die persoon, maar we moeten toch ook nog altijd een beetje fun hebben hé!” (lacht)

Wat is jouw manier om te ontstressen?
“Stilte. Het is hier een druk bestaan, dus ik heb leren multitasken. Maar ik kan er van genieten als ze eens weg zijn en als ik thuis op mijn gemak een boek kan lezen of naar de sauna kan gaan. Soms ben ik heel moe, dus ik heb wel moeten leren om voor mezelf me-time in te plannen. Ik kom regelmatig laat thuis en dan moet ik de discipline hebben om direct te gaan slapen, maar ik sta wel elke morgen om 6u30 op en met mijn beroep is dat wel heftig. Als ik moet filmen is dat zelfs 5 uur en ik kom nooit aan de 7 uur slaap die ik eigenlijk nodig heb. Daarom moet ik er op toezien dat ik af en toe ontspan.”

Je hebt al veel bereikt. Zijn er nog dromen die je wil verwezenlijken?
“Er zijn wel een paar dingen die ik heel tof zou vinden om te doen. Met mijn kinderen wil ik graag een grote reis maken. Ze zijn heel nieuwsgierig en ik vind het leuk dat ik de wereld anders bekijk door hun ogen. Zuid-Afrika is nog altijd één van mijn dromen. Ook grote steden zoals Praag, Parijs, Londen en New York wil ik graag met hen bezoeken. Op professioneel vlak wil ik vooral verder met muziek. Ik zou zelf nog eens willen zingen of iets maken met een componist. Met mijn beste vriendin Mieke hoop ik dan weer dat we eindelijk ons scenario afkrijgen, maar daar zijn we heel erg mee bezig.”

Tekst: Julie Thyssen
Foto: Jan Matthys