Siebe Vanhee (19) was acht toen zijn moeder hem voor het eerst op sportkamp stuurde om er te proeven van het klimmen. Een slimme zet, want hij had de smaak meteen te pakken! Zes jaar lang trainde hij met een professionele coach en verbeterde hij zijn niveau keer op keer. Nu gaat hij er helemaal alleen voor. “Mocht ik van klimmen mijn beroep kunnen maken, dan zou ik dat meteen doen!”

Tekst: Evy Vercammen / Foto: Siebe Vanhee

Is de passie voor het klimmen nog altijd zo groot als bij het begin?

“Zeker en vast. Je ontdekt altijd nieuwe dingen. Sommige mensen denken dat je gewoon van beneden naar boven klimt, maar het is zoveel meer dan dat!”

Wat maakt klimmen zo leuk?
“De combinatie van de verschillende onderdelen. Je moet alles op een goede manier onder controle houden. Niet alleen fysieke dingen zoals kracht, doorzetting en coördinatie, maar ook mentaal moet je sterk zijn. Je mag je niet laten leiden door je angst. Het gevoel dat je over je heen krijgt als je iets bereikt hebt, is gewoonweg super. Wat er nog bij komt zijn de vele verschillende disciplines zoals sportklimmen, boulderen, traditioneel klimmen en ijsklimmen. Je beoefent dezelfde sport en toch is alles anders en ontdek je nieuwe aspecten."

Blijft dat goed gevoel lang? Of ga je meteen op zoek naar een nieuwe kick?
“Dat hangt er van af. Soms wil ik nadien even rust omdat het best vermoeiend kan zijn. Dan doe ik het een week rustiger aan om terug op krachten te komen. Toch kan het ook zijn dat ik er meteen weer invlieg. Tijdens het rotsklimmen bijvoorbeeld. Als ik een route gedaan heb, kan ik meteen aan een andere beginnen. Maar onderschat het niet. Je moet er echt aan werken en dat vraagt tijd. Soms lukt het op twee dagen, soms op een week. Je hebt ook mensen die twee weken lang hetzelfde proberen. Als het dan niet lukt, kan de teleurstelling erg groot zijn.”

Is klimmen je leven?
“Klimmen is inderdaad mijn leven! Alles wat ik doe, draait er rond. Ik ben na al die jaren nog steeds heel gemotiveerd, maar ik besef nu ook dat er andere dingen in het leven zijn. Toen ik jong was, kon ik het klimmen niet loslaten. Ik was er meteen ontzettend op gefocust en zat er de hele tijd mee in mijn hoofd. Nu weet ik dat een sociaal leven en studies ook belangrijk zijn.”

Wil je van het klimmen graag je beroep maken?
“In de praktijk is dat spijtig genoeg bijna onhaalbaar. Daarom probeer ik af te stappen van het professioneel klimmen en onrechtstreeks, via mijn studies, in de klimwereld terecht te komen. Maar mocht het kunnen, dan zou ik het meteen doen!”

"Toen ik door een blessure een tijd niet meer kon klimmen, stortte mijn wereld in”

Ook als je daar bepaalde opofferingen voor moet doen? Vriendschappen opgeven bijvoorbeeld?
“Goh, als ik naar het buitenland zou kunnen om daar te gaan klimmen, dan zou ik mijn leven hier durven achterlaten. Klimmen is uiteindelijk een sociale sport, ik zal daar wel nieuwe contacten leggen. Toen ik twee maanden in Amerika ben gaan klimmen, hing ik soms een hele dag aan een rots met iemand die ik helemaal niet kende. Geweldig, toch?”

Heb je in het verleden veel moeten opgeven?
“Ja, tijdens competities leefde ik strikt en heel gezond. Ik kroop altijd vroeg in bed en ging amper weg. Nu nog altijd, maar minder fanatiek. Ik ging ook iedere vakantie klimmen in plaats van met vrienden af te spreken. Ik vond het spijtig dat ik mijn vrienden niet zag, maar de passie voor het klimmen woog meer door.”

Kan je er inkomen dat niet iedereen je engagement voor het klimmen begrijpt?
“Absoluut. Je hebt andere klimmers die ook goed zijn, maar minder trainen dan mij. Ik ga er gewoon heel erg in op. Letten op wat ik eet, voldoende slapen, mezelf steeds opnieuw verbeteren. Ik haal daar ook meer voldoening uit. Toch moet ik toegeven dat het op een bepaald moment minder gezond werd. Ik was er teveel mee bezig en dat zorgde ervoor dat ik onder druk stond. Ik wilde weggaan met vrienden, maar tegelijkertijd was er dat stemmetje in mijn hoofd dat zei dat ik moest trainen. Ik voelde mij mentaal niet goed, waardoor het fysiek ook niet zo goed ging.”

“Ik hing soms een hele dag aan een rots met iemand die ik niet kende. Geweldig, toch?”

Denk je dat sport net zo verslavend kan zijn als drugs?
“Mocht ik niet meer kunnen klimmen, dan zou ik daar erg van afzien. Ik liep ooit een blessure op waardoor ik zes weken moest rusten en acht maanden moest revalideren. Op het moment dat ik dat te horen kreeg, stortte mijn wereld in. Ik zat meer in de klimzaal dan thuis, het was mijn toevluchtsoord. Daardoor ben ik me erg bewust van het feit dat het van de ene dag op de andere gedaan kan zijn. Natuurlijk hoop ik dat het nooit zover moet komen, want ik ben ervan overtuigd dat ik mezelf als mens in deze wereld het beste kan ontwikkelen via de klimsport. Het heeft me al veel vooruit geholpen en ik heb nergens spijt van!”

Waarom klimmen een positieve verslaving is!
- Je doet aan sport, een sport zonder grenzen.
- Klimmen is heel gevarieerd, er is altijd iets nieuws.
- Je bouwt een goed sociaal netwerk op.
- Je komt op verschillende, nieuwe plaatsen in de natuur terecht.
- Je ontwikkelt jezelf op verschillende vlakken: sociaal, fysiek, taalkundig, mentaal.
- Je creëert vertrouwen tussen je klimpartners.
- Je stelt doelen op en bereikt ze, wat belangrijk is voor een gezond en fris hoofd.

Let op! Sport is gezond, maar zoals bij alles kan te intensief sporten gevaarlijk zijn. Tast daarom goed je grenzen af en luister naar je lichaam.