Coverstory: De Congolese roots van Christelle Kaisala 

De ouders van Christelle Kaisala (25) kwamen in de jaren ’60 naar België. "Ik ben zelf nog nooit in Congo geweest, maar na mijn bezoek aan Portugal ben ik extra gemotiveerd om mijn roots te ontdekken." Ze vertelt ons over haar band met Congo, haar opvoeding en haar ervaring met racisme.

Tekst: Leigh Van den Acker / Foto: Jan Matthys

 

Je bent geboren en getogen in België, maar je ouders komen wel uit Congo. Waarom kwamen ze naar hier?
"Congo was een kolonie van België., In 1960 bij de onafhankelijkheidsver-klaring, trokken heel veel Congolezen naar België. Vaak om professionele redenen of omdat ze op die manier vaak beurzen kregen om in België te komen studeren. In die golf van onafhankelijkheid zijn mijn ouders hier komen wonen om te studeren."


Heb je Congo al eens bezocht?
"Nee, ik heb nog niet buiten Europa gereisd, omdat ik het belangrijk vind om eerst naar Congo te gaan vooraleer ik een ander niet-Europees land bezoek. Binnen Europa heb ik wel al wat gereisd. Veel mensen die ik ontmoet, vragen me van waar ik oorspronkelijk kom en of ik Congo dan al eens bezocht heb. Daarom is het belangrijk voor mij om eerst terug te gaan naar mijn roots."


"Ik zou niet in Congo kunnen wonen. Ondanks mijn uiterlijk zouden ze mij zien als een rijke Europeaan"

 

Je hebt wel al wat van Europa gezien. Wat was je leukste reiservaring tot nu toe?
"Portugal. Ik heb daar zes maanden vrijwilligerswerk gedaan en heb in Lissabon gewoond, dat was onvergetelijk. Je leert een andere taal en cultuur en Lissabon is enorm multicultureel. Er wonen heel veel mensen van de ex-kolonie en ik kwam dus wat in contact met mijn roots. Dat was een eyeopener en een extra motivatie om naar Congo te gaan."


Gaven je ouders je veel van de Congolese cultuur mee?
"Min of meer. Ik heb twee oudere zussen en een jongere broer. Maar bepaalde waarden kregen we wel mee. Er heerst bijvoorbeeld een sterke hiërarchie. Wat mijn oudste zus zegt of doet, is wet. Ook al heeft ze ongelijk. Respect voor ouderen is heel belangrijk. Toen ik jonger was en iemand zei openlijk tegen hun oudere zus dat ze een trut was, schrok ik daarvan. Zoiets kon er bij mij natuurlijk niet in."


Zou je jouw kinderen ook die Congolese waarden meegeven?
"Ja, vooral respect voor ouders vind ik belangrijk. Mensen hier vinden ou-ders vanzelfsprekend, terwijl ze heel veel voor je doen. Dat is jammer. Wat ik wel goed vind, is dat er bij blanken ruimte is voor dialoog tussen de kinderen en de ouders. Onderhandelen en compromissen sluiten is mogelijk. Dat is totaal niet zo in de Congolese cultuur. Wat ouders zeggen, moet je doen, zonder discussie. Daar had ik moeite mee tijdens mijn jeugd."


Zou je in Congo kunnen wonen?
"Nee, ik zou er niet passen omdat ik uit België kom. Ondanks mijn uiterlijk zouden ze mij bekijken als rijke Europeaan die er komt paraderen met haar mooie spullen en dat zou ik niet willen."


Heb je in België wel eens te maken gehad met onverdraagzaamheid door je afkomst?
"Van rechtstreeks racisme heb ik nooit last gehad, dat verliep in het algemeen wel goed. Opmerkingen krijg ik natuurlijk wel, maar ik steek er geen energie meer in. Als je altijd gaat reageren wanneer iemand je scheef bekijkt, ben je er constant mee bezig. Dat is de moeite niet. Het is triestig dat bepaalde personen zo intolerant zijn, maar dat is hun probleem."


"In feite is er niks mis met het woord 'neger', maar die term ligt toch gevoelig"

 

Veel zwarten vinden de term ‘neger’ een scheldwoord. Geldt dat ook voor jou?
"Ja, die term ligt gevoelig. Ik heb al veel gelezen over het woord en in feite is er helemaal niks mis mee, maar ik hoor het toch niet graag. Als ik werd uitgescholden, was dat ook als ‘vuile negerin’ in plaats van ‘vuile zwarte’. Het ergste vond ik dat een mulat me eens vuile negerin noemde."


Heerst er ook onverdraagzaamheid van zwarten tegenover blanken?
"Ik ken zwarte mensen die zeer vijandig staan tegenover blanken. Die attitude komt door de geschiedenis en de slavernij. Zwarten werden onderdrukt door blanken en dat leeft sowieso voort tot op de dag van vandaag. Ook in de derdewereldlanden merk je dat ‘niet-blanken’ de dupe zijn en dat de blanke het ideaal is."


Zwarten maken ongetwijfeld grapjes over het uiterlijk van blanken.
"Wel, zwarten omschrijven blanken wel eens als varkens, door het feit dat ze een roze huid hebben net als een varken. (lacht) Mijn beste vrienden zijn blank en mijn nichtjes zijn mulat, dus ik zeg zo’n dingen niet. Iedereen lacht wel eens met een ander, dat is puur ludiek bedoeld."

 


 


Share |