Skip Navigation LinksHome»Dossier»Wit»Kenji Minogue: 'Eigenlijk zijn we gewoon twee zotte wijven'

 Kenji Minogue: 'Eigenlijk zijn we gewoon twee zotte wijven'

​Wie nog niet van Kenji Minogue gehoord heeft, heeft de afgelopen zomer in een grot geleefd. Het absurde duo uit Gent combineert West-Vlaamse teksten met kitcherige elektronische beats geproduceerd door hun dj, MistaPig. Heb je absoluut geen idee hoe dat ongeveer klinkt? Zoek ze dan zeker eens op via YouTube, hun videoclips laten niks aan de verbeelding over. ZAP deed een poging om enkele vragen te stellen aan Emilie en Sarah, beter gekend als hun alter ego's Fanny Willen en Conny Komen.

 

Hoe is Kenji Minogue tot stand gekomen?
Sarah: "We kenden mekaar van ziens, maar hadden nog nooit echt samengewerkt of iets gezegd tegen mekaar. We hebben mekaar beter leren kennen op een avond tijdens de Gentse Feesten en zo is de bal aan het rollen gegaan."
Emilie: "We hadden absoluut geen uitgedacht concept, we zijn gewoon begonnen met een wit blad. We doen iets wat ons leuk lijkt en we zien wel waar we uitkomen. Als we ons denken en doen zouden moeten omschrijven met één woord, dan is het 'improvisatie'."

 

Hadden jullie verwacht dat de eerste videoclip 'Naam Familienaam' zou leiden tot dit succes?
Emilie: "Nee, maar we hebben wel contact opgenomen met de manager van Isabelle A om wat tips te vragen. Nee dus, we denken er vooral niet teveel over na."

 

Is het creatief proces ondertussen wat gestroomlijnder geworden?
Emilie: "Ik vind niet dat ik gestroomlijnder geworden ben."
Sarah: "Fysiek niet nee. We zijn wel beginnen sporten, dat is het grootste verschil met vroeger. En ook roken, dat is een goede combinatie."
Emilie: "We proberen om niet twee keer hetzelfde te doen, daar zijn we ons wel bewust van. Wij denken telkens als we een videoclip online zetten, dat er evengoed niemand zal naar kijken. We zijn dan ook elke keer verbaasd dat er mensen naar blijven kijken en dat we fans hebben. Voor ons is het nog altijd heel vreemd dat we een dag kunnen vullen met besprekingen, interviews en fotoshoots."
Sarah: "Er valt niks aan te snappen. Maar we genieten er wel van."

 

Is het moeilijk om een verschil te maken tussen de echte Sarah en het personage Conny? Waar trekken jullie de grens?
Emilie: "Mag er alstublieft een grens zijn? Tzal wel zijn. Er moet een duidelijk onderscheid zijn tussen het gewone leven en wat we op het podium doen. We zijn niet elke dag hetzelfde."
Sarah: "Soms is de grens flinterdun, maar het blijft wel vanzelfsprekend om gewoon met vrienden te blijven afspreken. We beschouwen onszelf niet als superbekend, we zijn gewoon het zot wijf aan het uithangen."
Emilie: "Ik merk wel dat ik soms herkend word, maar verder gaat het leven door zoals anders. Mijn vrienden zijn nog altijd mijn vrienden. Het is niet zo dat ik nu alleen maar bekende vrienden heb. Het valt wel op als je muziek maakt, dat je ook meer vrienden hebt uit de muziekwereld. Er zijn ook een heleboel mensen die ons leuk vinden waarvan we het nooit verwacht zouden hebben."
Sarah: "Ik zou het liefst wel wat meer BV-vrienden hebben. Maar het is sowieso wel fijn dat je veel nieuwe en interessante mensen leert kennen."
Emilie: "We hadden voordien al een creatieve vriendenkring en dat is niet veranderd. Je komt op plaatsen waar je anders niet komt. We zeggen heel vaak tegen mekaar: 'Wat staan we hier nu te doen?' 'Kan je nu geloven dat wij hier staan?'"
Sarah: "Zoals vorig weekend in Parijs. Toen werden we een hele dag gevolgd door Arte France. Dat was zo absurd. Maar we houden wel van absurde dingen, dus laat maar komen."

 

Mochten er mensen zijn die nog nooit van Kenji Minogue gehoord hebben. Hoe zouden jullie dat uitleggen?
Sarah: "New Jazz met klassieke invloeden en ruimte voor a capella en blokfluit. Dat omvat zowat alles wat we doen."
Emilie: "Maar ook estethiek en schoonheid zijn heel belangrijk en proberen we zoveel mogelijk te integreren in onze shows."
Sarah: Tijdens jullie optreden op Pukkelpop afgelopen zomer heb je de tand uitgeslagen van Emilie. Was dat een deel van de act?
Emilie: "Nee, absoluut niet. Het is trouwens ongelooflijk hoeveel incidenten wij hebben. Mensen denken dat daar iets achter zit, maar dat gebeurt echt allemaal toevallig. We zijn de laatste tijd heel veel in de media geweest en alles wat we doen wordt meteen opgeblazen. Maar eerlijk, soms loopt een optreden gewoon uit de hand, er was zeker niks op voorhand gepland."
Sarah: "Het incident wordt ook goed opgevolgd, we konden het ingeven als arbeidsongeval dus dat is al veel. Er zijn overal wel eens spanningen, maar we praten dat uit."
Emilie: "We hebben ook mensen die ons begeleiden om het psychisch te verwerken."
Sarah: "Nazorg noemen we dat. We maken dan een tekening over hoe we ons voelen."

 

Jullie eerste cd komt binnenkort uit. Hoe schrijven jullie de nummers? Waar halen jullie inspiratie?
Sarah: "We proberen vooral niet teveel op café te gaan, het creatieve proces is voor ons het café."
Emilie: "We gaan niet meer op café, optreden is voor ons uitgaan. Onze nummers ontstaan vrij spontaan. Meestal is het zo dat MistaPig al een basis heeft en dat wij daarop improviseren. Soms hebben we al een zin die we geniaal vinden en werken we daarrond verder. Het verloopt allemaal liefst zo ongedwongen mogelijk."
Sarah: "We zijn ook van plan om binnen twee weken eens naar England of Frankrijk te gaan en ons op te sluiten in een kamertje met een typmachine. Wat voor ons ook belangrijk is: na het schrijven van een nummer laten we een wensballon op, hand in hand. Dat is een traditie geworden omdat we voor ons liedje wensen dat het in de goede oren valt."

 

Zouden jullie geïnteresseerd zijn om ooit eens deel te nemen aan het Eurovisiesongfestival?
Emilie: "Dat is een zeer goede vraag. We wouden het voorheen niet doen omdat we onze eigen nummers niet mochten kiezen. Hebben we het nodig? Niet echt, maar het zou wel tof zijn. Het zou vooral hilarisch zijn. Maar het zou ons ook kunnen verbranden."
Sarah: "Het is sowieso al uit de hand aan het lopen. We wouden het underground houden en het is al iets te mainstream geworden. Dus we gaan het klein proberen houden."
Emilie: "We hebben het niet meer in de hand, Kenji Minogue is openbaar bezit geworden. Ik ben wel benieuwd waar het gaat eindigen, zouden we als we 80 jaar zijn nog steeds in spandex pakjes staan optreden?"
Sarah: "Ik vraag me ook af hoe ik dat ooit ga uitleggen aan mijn kinderen en kleinkinderen."
Emilie: "Ik ga later alles verstoppen op mijn zolder, maar Youtube kan je natuurlijk niet verstoppen. Ik ga mijn kind in ieder geval opvoeden met het idee dat je alles mag doen zonder er later afgerekend op te worden. Dan kan ze mama niet veroordelen als ze groot is."

 

Hebben jullie al veel negatieve reacties gekregen?
Sarah: "Ja, zeker! Maar niet in mijn gezicht."
Emilie: "Ik vind het goed dat er kritiek op komt, dat maakt het interessant. Ik vraag me eigenlijk af of we fan zouden zijn van onszelf."
Sarah: "Hoe groter je wordt, hoe meer je de druk voelt dat het volgende wat je doet er weer boenk op moet zijn. Maar het moet wel een speeltuin blijven, want zo is het ook begonnen. Succes hoeft niet, we hebben er niet om gevraagd, het is gewoon gebeurd."