“Ik wil niet de diva uithangen”

Op haar 22 werd Noémie Wolfs gelanceerd als nieuwe zangeres van Hooverphonic. Een dik jaar later staat ze zelfzeker haar mannetje in de spots, heeft ze Scherpenheuvel voor Antwerpen geruild en geniet ze volop van wat momenteel haar grootste liefde is: muziek.

Tekst: Gunter Jacobs  Foto: Sony

Menige Miss België ziet tijdens haar gloriejaar haar relatie stranden. Heeft de jouwe 2011 overleefd?
Was ik al niet vrijgezel toen ik begon? In een groep zingen, verandert je leven. Andere koppels testen hun relatie door aan ‘Temptation Island’ deel te nemen of een kind te maken. Ik ben nu in ieder geval zielsgelukkig. Meer hoeft daarover niet te worden gezegd. Alleen mag het wat warmer zijn. Hoewel, ik wil oud worden in Scandinavië. Eigenlijk kan ik er dus maar beter aan wennen.

Hoe heb je je eerste jaar in de spots beleefd?

Dat is voorbijgevlogen. Door de adrenaline en omdat er zoveel is gebeurd, kan ik niet eens herinneren wat ik allemaal heb meegemaakt. Ik ben alleen gaan wonen, heb veel mensen leren kennen en dingen gedaan die ik anders misschien nooit had gedaan. We hebben veel opgetreden, wel een keer of 120. De eerste maanden kreeg ik voor een concert geen eten binnen. Ook het feit dat ineens mensen op straat mij herkennen en naar mij wijzen of kijken als ik ergens binnenkom, is raar.

"In een groep zingen, verandert je leven"

Velen hebben een al te geromantiseerd beeld van de showbizz. In hoeverre stemt dit leven overeen met wat jij je ervan had voorgesteld?

Dat sterrendom en die glamour is wat mensen willen zien. Als ze naar een concert of naar de bioscoop gaan, willen ze even hun problemen vergeten. Bij foto’s van awards-feestjes bedenken ze hun eigen wereld. Soms vind ik het ook best glamoureus maar een aantal dingen zijn wel doorprikt. Op tournee zijn, betekent niet feesten van ’s morgens tot ’s avonds. Als ik een uur te laat in mijn bed lig, voel ik dat de volgende dag al.

Heb je niettemin al momenten beleefd die aanleiding gaven om te beginnen zweven?
Volgens mij ben ik gewoon te dik, want ik zweef niet. Bij de uitreiking van de MIA’s merkte ik dat artiesten die veel hebben meegemaakt, zoals Raymond van het Groenewoud en Willy Sommers, zich heel normaal gedragen. Terwijl al die jonge gasten een attitude hebben en moeilijk doen. Daar wil ik absoluut niet bij horen. Ik wil niet de diva uithangen die haar valiezen laat dragen en thee op de juiste temperatuur laat maken. Ik vind het ook niet moeilijk om dat te vermijden. Na een goed concert leef ik wel in een roes. Die is weer voorbij als ik de volgende ochtend boodschappen ga doen of mijn papa, die schoenenontwerper is, ga helpen. Ik weet dat ik veel geluk heb en blij ben dat ik dit mag doen, maar ik zit niet de hele dag te denken: wat een geweldig leven heb ik toch. Als ik thuis of bij vrienden ben, is dat niet belangrijk. Dan wil ik niet over muziek praten.

Binnenkort brengt Hooverphonic zes avonden een prestigieuze show met 42-koppig symfonisch orkest. Leuk? Of vooral zenuwslopend?
Dat gaat echt geweldig worden, al zal de eerste avond de stress wel toeslaan. We zijn heel tevreden dat we in deze moeilijke tijden een soort luxeconcept kunnen brengen. We voelen er ons goed bij dat we kunnen wegvluchten in een James Bond-droomwereld, waarbij de jongens hun kostuum en ik mijn lang kleed aantrek. Met dat orkest op tournee gaan, zou geweldig zijn. Helaas is dat praktisch onmogelijk.

Hooverphonic with Orchestra op 6, 7 en 8 maart en 27, 28 april en 29 april in Koningin Elisabethzaal, Antwerpen.
www.hooverphonic.com