Jenne Decleir over zijn leven in de schijnwerpers

Vier jaar lang speelde hij de hyperkinetisch Carlo in W817, maar de afgelopen jaren zagen we Jenne Decleir (33) vooral aan het werk als ‘Piften’ in De Kavijaks en ‘Jef’ in Click-ID. Ook als zanger staat hij vaak op de planken. Of het nu theater, film of muziek is, deze creatieveling gaat er helemaal voor. Hij kreeg de acteermicrobe dan ook met de paplepel binnen. Als zoon van Jan Decleir kreeg hij maar al te vaak te zien en horen hoe het moest. Wij vroegen ons af of opgroeien als zoon van een BV een voordeel of nadeel is. “Vaak zeggen ze dat mijn vader het grootste icoon is dat er bestaat, maar voor mij is dat bijkomstig.”
Tekst: Evy Vercammen / Foto: Jan Matthys

Denk je dat je passie voor muziek en acteren in je bloed zit?
Ik ben natuurlijk in die wereld geboren en heb eigenlijk nooit iets anders gekend. Mijn moeder deed haar best om mij regelmaat bij te brengen, maar mijn ouders leefden, ademden, aten en dronken theater en film. Of ik dat als kind nu begreep of niet, het hoorde er nu eenmaal bij. Maar volgens mij begint het gewoon bij het genetische, verder kan het nog alle kanten uit. Je moet vooral door het acteren geïnspireerd raken, er uit eigen beweging iets mee willen doen.

Betekent dit dat acteren voor jou altijd een droom was?
Als kind had ik wel dromen, maar meer in de richting van tekenen en cartoons maken. Nadien is dat weggeëbd en zag ik mezelf eindigen als filmregisseur. Ik was een grote fan van Spielberg, zijn films vond ik geweldig! Later ontdekte ik ook een interesse in muziek en waagde ik mij als vijftienjarige knul aan de showbizzschool. Toen bleek dat ik me daar niet helemaal op mijn gemak voelde, ben ik op aanraden van mijn vader naar Herman Teirlink gestapt. Ik werd er twee keer zo hard op de rooster gelegd dan andere leerlingen omdat ik de zoon was van Jan Decleir. Toch heb ik die opleiding tot een goed einde gebracht. Een bekende vader hebben, heeft veel voordelen, maar ook veel nadelen (lacht).

Opgroeien als zoon van Jan Decleir was niet altijd gemakkelijk?
Ik was vroeger altijd een beetje een buitenbeentje. Bovendien had ik het uiterlijk en karakter van een doorgaanse nerd.Het was dus allesbehalve cool om met mij rond te hangen. Tenzij mijn vader iets had gedaan op televisie, dan kende iedereen mij opeens.

Word je vaak met je vader vergeleken nu je zelf ook acteur bent?
Voortdurend!

"Een bekende vader hebben heeft veel voordelen, maar ook veel nadelen"

Is dat niet frustrerend?
Enorm. Maar ja, ik kan het de mensen niet kwalijk nemen. De media speelt daar vooral een grote rol in. Ik word altijd geïntroduceerd als ‘zoon van’, geen wonder dat de mensen mijn naam niet kennen. En als de media toch eens de moeite doet om mijn naam uit te spreken, is het vaak Jelle in plaats van Jenne. Dat is niet leuk. Vaak zeggen ze dan dat mijn vader het grootste icoon is dat er bestaat, maar dat is voor mij bijkomstig. Er zijn genoeg zonen en dochters van bekende Vlamingen die wel een identiteit hebben. Waarom ik dan niet? Och ja, die dingen gebeuren echt aan de lopende band. Op straat, op café… Zelfs collega’s die ik voor het eerst ontmoet, beginnen meteen over mijn vader.

Werk je dat niet een beetje in de hand door met je vader samen te werken? Bijvoorbeeld in ‘De Kavijaks’ of voor je muziekgroep ‘Hotel Amigo’.
Natuurlijk, maar op die momenten maak ik er gewoon een voordeel van. Meespelen in ‘De Kavijaks’ was een unieke kans, maar zoiets gebeurt maar zelden hoor. Toen speelde ik ook in de serie de zoon van mijn vader. Dat kan je natuurlijk niet elke keer doen. Je doet jezelf ook niet veel eer aan als je alleen maar zo’n rollen speelt. Wat ‘Hotel Amigo’ betreft, wouden we een benefiet organiseren om de kosten van onze plaat te drukken. Mijn vader was een van de grote namen die wat publiek zou lokken.

Leven als een bekende Vlaming, steekt dat nooit tegen?
Soms wel (lacht). Ik word namelijk graag met rust gelaten en heb vaak nood aan privacy. Gelukkig ben ik iemand die meer aan de zijlijn dan in het middelpunt van de media-aandacht staat. Dat vind ik goed, want daardoor kan ik op mijn gemak experimenteren. Ik kan vallen en opstaan zonder me te moeten verwachten aan bakken kritiek.

Wat vind je van mensen die alles doen om beroemd te worden?
Als die mensen daar gelukkig van worden, dan is dat goed voor hen. Op een gegeven moment zullen ze er wel achterkomen dat beroemd zijn niet altijd geweldig is. Iedereen heeft een oordeel over jou en bemoeit zich met jouw zaken. Ik vind eigenlijk dat er wat meer afstand tussen het publiek en de artiesten zou moeten zijn. Wat er achter de schermen gebeurt, daar heeft toch niemand iets mee te maken?

“Als je aan de zijlijn van de media-aandacht staat, kan je vallen en opstaan zonder je aan bakken kritiek te moeten verwachten”

Als je kinderen dromen van een mediacarrière, moedig je hen dan aan?
Goh, ik vind dat iedereen moet doen wat hij of zij graag doet, mijn toekomstige kinderen dus ook (lacht). Het heeft gewoon geen zin om zoiets tegen te houden. Als je kind zegt dat het niets liever wil dan de prostitutie in gaan, dan moet hij of zij dat maar doen. Hoe raar dat ook klinkt. Dus als ze een carrière in de media willen, dan moeten ze ervoor gaan. Ik zal natuurlijk advocaat van de duivel spelen, mijn vader heeft dat ook bij mijn zus en mij gedaan. En nu ook bij mijn broer. Hoe harder je zoiets tegengaat, hoe harder er gerebelleerd wordt.

De media kan een pain in the ass zijn…
Een gigantische (lacht)!

Maar valt er ook iets positiefs over te vertellen?
Ik vind het heerlijk wanneer een journalist plots opstaat om dingen aan het licht te brengen! Dan denk ik ‘Eindelijk, daar dient de media voor! Om al die rotzooi uit de maatschappij te halen.’

Meer weten over Jenne Decleir? www.hotelamigo.be