Nu Placebo een megagroep is die festivalaffiches aanvoert en in de grootste concertzalen speelt, loopt alles weer op rolletjes. Toch gaat aan de nieuwe cd ‘Battle for the Sun’ een interne crisis vooraf. “Aan het einde van de ‘Meds-tournee’ was Placebo enkel nog een naam, geen groep meer”, onthult zanger Brian Molko.

Tekst: Gunter Jacobs

Ondanks titels als Ashtray Heart en Breathe Underwater klinkt de nieuwe cd minder donker dan eerdere Placebo-albums. Verklaring?

We hebben de kans gegrepen om met een propere lei te beginnen. Eenmaal Stefan (Olsdal, bassist; red.) het gevoel hadden dat we onze groep terug hadden, konden we weer creatief zijn. Dat lukte niet toen de relaties waren verzuurd.

Wanneer merkte je dat er iets moest veranderen?

Euh, al na het tweede of derde concert van de tournee rond het Meds-album. Echt, het was gewoon niet meer leuk. Naast het podium was dit een gebroken groep. Optreden voelde als werk, wat het tegenovergestelde is van waarom je een groep begint. We moesten ons ernstige vragen stellen over de toekomst van Placebo.

Het einde van de tournee was een goede gelegenheid om schoon schip te maken. Om opnieuw een gelukkige, dynamische groep te worden en om ons emotioneel en mentaal weer gezond te maken, moesten we drastische, egoïstische beslissingen nemen. De enige manier waarop dat volgens Stefan en mij zou lukken, was met een personeelswissel. Afscheid nemen van Steve (Hewitt, toenmalige drummer; red.) voelde als een echtscheiding. Hoe romantisch een relatie in het begin soms is, na een tijd groeien mensen uit elkaar, veranderen hun prioriteiten en verwatert hun band.

Wanneer wist je dat je voor de groep wilde vechten?

We hadden Placebo kunnen opdoeken, maar wat zou ik dan moeten doen? Ik kan niet eens autorijden en amper een computer gebruiken. Dan zou ik mezelf dus werkloos maken. Plus: dit is waar ik het best in ben. Ik ben een redelijk begenadigde songschrijver en een fucking good zanger. En dit is waarvan ik geniet.

Waarom zou ik dit opgeven? Stefan en ik schrijven al samen songs sinds 1994. We hebben te veel bloed, zweet en tranen in deze groep geïnvesteerd.

“Eens een tournee achter de rug is, krijg ik mijn klop. Dan lig ik een week of twee geveld met allerlei virussen en bacterieën”

Placebo beheerst al ruim tien jaar je leven. Hoe reageert je lichaam als je een tijdje niet op een podium hebt gestaan?

Zoals steeds word ik dan ziek. Eens een tournee achter de rug is en ik kan ontspannen, krijg ik mijn klop. Dan lig ik een week of twee geveld door allerlei virussen en bacteriën die ik al die tijd heb onderdrukt. Ineens is er geen telefoonnummer voor roomservice meer en moet ik mijn koffie zelf zetten. Help! (lacht)

Je bent het zo gewoon dat iedereen je aankijkt dat het ineens onwennig voelt als niemand je herkent. Op tournee ontwikkel je ook een heel eigen manier van omgaan met elkaar. Bij ons zit daar nogal wat zwarte humor in. Als ik thuis praat zoals ik on the road doe, voelen mensen zich niet zelden beledigd.

Hoe pik je thuis de draad weer op?

Ik probeer terug te keren naar een zeer bescheiden leven. Op tournee leef je in zo’n onwezenlijke, bizarre droomwereld dat je daar onbewust wat ordinaire, dagdagelijkse dingen tegenover moet zetten. De bus of de tram nemen, bijvoorbeeld. Weer met beide voeten op de grond komen, verbinding maken met het echte leven. Zo doe je ook inspiratie op om opnieuw te gaan schrijven.

Placebo concerteert 6 december in Sportpaleis, Antwerpen. Check www.sportpaleis.be

De cd Battle for the Sun is uit bij PIAS.

Website: www.placeboworld.co.uk

Interview verschenen in ZAP magazine november 2009