James Blake de revelatie van 2011 met Limit to Your Love

"Ik wil ongehoorde klanken schilderen"

James Blake reist de wereld rond. Welgeteld één liedje heeft de jonge Brit daarvoor nodig gehad: het verslavende Limit to Your Love, dat van hem de eerste revelatie van 2011 maakt.

Zo snel kan het dus gaan. Eén opgemerkt liedje en de carrière van James Blake lijkt gelanceerd. Amper 22 is die Brit. Klassiek geschoold pianist. Deejay en bezoeker van trendy clubs. Slaapkamerproducer die thuis al wat minimalistische electro en eigenzinnige remixen voor Destiny’s Child, Snoop Dogg en Outkast had gemaakt.
En dan werd hij ineens door het grote publiek omarmd en geknuffeld, dankzij Limit to Your Love, die fragiele cover van de vier jaar oude song van de Canadese chanteuse Feist. “Ik hou gewoon van dat nummer. Toen ik het toevallig op mijn harde schijf terugvond, ben ik er zelf mee beginnen dollen”, vertelt Blake.

Iedereen worstelt met het benoemen van je muziek, wat leidt tot omschrijvingen als post-dubstep en techno-kleinkunst. Wat doet je dat?
JAMES BLAKE: “Daar heb ik wel lol in. Eigenlijk kan het me niet schelen welk etiket mensen op mijn muziek plakken. Zolang ik er maar een uiteenlopend publiek mee bereik. Wie bij dance zweert, gaat misschien ontgoocheld zijn als hij op mijn plaat geen vette dubstep bangers aantreft. Hou je van liedjes, dan vind je hopelijk wel je gading.”

Je lijkt bestaande muzikale grenzen te slopen en een heel nieuwe stijl te creëren. Toeval of een missie?
JAMES BLAKE: “Toeval. Ik ben trouwens niet zo zeker of ik wel grenzen sloop. Ik wil vooral klanken ontwerpen, muziek schilderen die ik nog niet heb gehoord. Vooral dat boeit mij. Ik heb altijd al origineel willen zijn. Ik wil mijn eigen niche uitbeitelen, niet bij in andermans hokje worden gepropt.”

Waar komt je fascinatie voor die typerende, spaarzame klank met opvallende stiltes vandaan?
JAMES BLAKE: “Die klank vloeit voort uit de manier waarop ik songs maak; niet in een drukke ruimte met muzikanten of andere mensen rondom mij, maar in mijn eentje, in alle rust. Zonder afleidende factoren om mij heen is het vrij makkelijk om muziek als deze te maken.”
“Persoonlijk heb ik het ook nogal snel gehad met drukke platen, terwijl ik naar het ingetogen Blue van Joni Mitchell kan blijven luisteren. Dat gezegd zijnde, zou ik mijn muziek niet bepaald rustig noemen. Door de speakers van je laptop klinkt die misschien wel zo, maar onder een koptelefoon hoor je dat er zware bassen in zitten. Naargelang het volume dat je kiest, heeft mijn muziek een ander effect.”

Je wordt zowat overal opgehemeld en ingehaald als boeiendste muzikale nieuwkomer. Weegt dat?
JAMES BLAKE: “Die druk voel ik niet, omdat ik zoiets niet lees. Als ik thuis op mijn kamer zit of tv kijk, is het makkelijk om alle heisa te vergeten. Mijn manager waakt erover dat ik kan doen wat ik wil doen. Al de rest wimpelt hij af. Ik concentreer me vooral op wat ik echt belangrijk vind: muziek maken en met vrienden op stap gaan.”

Hoe mag jouw leven er over een jaar uit zien?
JAMES BLAKE: “Dan ben ik altijd nog maar 23. Ik wil hier vooral lang mee doorgaan. Zolang ik eerlijke muziek kan maken zonder compromissen te sluiten, zal ik dit blijven doen. Ik zie niet in waarom ik een andere job zou zoeken.”

De cd James Blake is uit bij A&M/Universal. jamesblakemusic.com

Tekst: Gunter Jacobs
Foto: rechtenvrij