Dat Lady Linn and her Magnificent Seven na het succes van “I Don’t Wanna Dance” niet hebben stilgezeten, is duidelijk. Sinds 29 april ligt hun nieuwe cd in de winkel en de festivalagenda voor deze zomer is weer goed gevuld. Met een beetje geluk zal ook het buitenland binnenkort genieten van de retro popmuziek van Lady Linn. Tijd voor een interview dus!

Tekst: Katleen Tops / Foto's: Arian Christiaens

De titel van de nieuwe cd is “No Goodbye at all”. Is dat een boodschap naar de fans dat je nog van je gaat laten horen?

Lady Linn: "Eigenlijk niet. Maar je kan het wel zo interpreteren en dat vind ik tof. “No Goodbye At All” is ook de titel van een nummer op de cd. Dat nummer heb ik als laatste geschreven. Het gaat over een afscheid, maar je voelt dat het geen echt afscheid is. Ik vond dat die titel  bij alle liedjes past. Ze gaan allemaal over mensen die ik ken, over mij en over mijn gevoelens. De mensen in de liedjes zie ik nog. Hoewel de momenten waar ik over zing voorbij zijn, blijven die mensen in mijn leven. “No Goodbye At All” dus. Deze titel heeft evenveel lettergrepen als de titel van de vorige cd, “Here We Go Again”. Dat was ook de titel van een nummer dat ik pas op het einde heb geschreven. Het zijn allebei heel rustige nummers. Door al die gelijkenissen vond ik het wel een coole titel."

Je schrijft de teksten van de liedjes zelf. Waar haal je inspiratie?

"Uit muziek, uit mijn leven en uit mijn gevoelens. Vooral uit mezelf dus. Ik voel mij “zo” op een bepaald moment en dan schrijf ik daarover. Meestal schrijf ik eerst de tekst van een liedje. Dan zet ik mij aan mijn piano. Ik zet een dictafoon aan en begin te spelen. Achteraf luister ik naar wat ik heb opgenomen en hoor ik wat de goede stukjes waren. Die probeer ik dan te herhalen. Het verloopt allemaal heel chaotisch."

Voor de nieuwe plaat hebben jullie samengewerkt met de Franse producer Renaud Letang. Wil dat zeggen dat je internationaal wil doorbreken?

"Dat is de bedoeling. Eerst in Frankrijk. Daarna misschien in Duitsland, Engeland of Amerika. We gaan beginnen met Frankrijk en dan zien we wel hoe het verdergaat. Ik kijk er erg naar uit om in andere landen op te treden. Daar zijn andere soorten mensen en zullen we een heel ander publiek hebben. Ze kennen ons daar niet en dat is leuk. Het zal daar zijn zoals het hier was voor we bekend werden. Dan zijn we weer een tijdje de underdog en kunnen we alles stap voor stap opbouwen. Het is heel leuk om positieve reacties te krijgen van mensen die je voor het eerst hebben horen spelen."

Jullie muziek klinkt helemaal anders dan de andere Vlaamse muziek. Was dat de bedoeling toen jullie pas begonnen?

"Nee, daar zat helemaal geen bedoeling achter. Ik ben met de groep begonnen uit liefde voor muziek, vooral dan voor die swingjazz. Ik zat toen op het conservatorium en leerde dat er zoveel soorten jazz zijn. Swingjazz sprak mij aan omdat die zo positief is. De energie van die big-band, de muzikanten die meezingen en de humor. Dat vond ik zalig. Het was puur voor mijn plezier dat ik mijn band had. Dat is dan uitgegroeid tot wat het nu is. Dat kan je nooit op voorhand weten, hé."

Jullie zijn doorgebroken met “I don’t wanna dance”. Dat was een cover. Zou je nog liedjes willen coveren? 

"“I don’t wanna dance” was onze enige cover en ik heel blij dat we daarmee zijn doorgebroken, al was het nooit de bedoeling om met een cover bekend te worden. Op de nieuwe plaat staat er geen, we hebben alle liedjes zelf geschreven. Ik wil wel nog covers maken, maar liefst geen singles meer. Onze plaat verkocht al goed voor “I don’t wanna dance” bekend werd. Veel mensen vergeten dat en denken dat het enkel door die cover komt dat we dit bereikt hebben, terwijl we er wel hard voor gewerkt hebben. Dat was een beetje frustrerend en dan zeiden we dat we geen covers meer wilden maken, maar dat is ook flauw, hé. Op deze plaat staat er geen, maar dat wil niet zeggen dat we dat nooit meer gaan doen."

Van je vorige cd werden meer dan 30.000 exemplaren verkocht. Ben je niet bang dat je dat succes niet meer zal kunnen evenaren?

"Goh, ja. Bang ben ik niet, ik vind het heel spannend en ben benieuwd. Wat ik heel positief vind, is dat de plaat in Frankrijk gaat uitkomen. We hebben dus al zeker een stap vooruit gezet. Of we nu evenveel verkopen of niet, ik ga niet teleurgesteld zijn. Ik ben al blij dat het mij één keer overkomen is."

Jullie zijn met z’n achten: jij en zeven mannen, de Magnificent Seven. Is er een reden dat de muzikanten allemaal mannen zijn?

"Nee, totaal niet. Onze saxofonist is gestopt en is nu vervangen door een vrouw. Voor mij gaat het om de muzikanten, man of vrouw maakt niet uit. Het is wel zo dat er meer mannelijke muzikanten zijn, dus is de kans al groter dat je voor een man kiest. Ik heb Sara, de nieuwe saxofoniste, ook niet gekozen omdat ze een vrouw is. Ik vind haar goed en ze heeft een toffe persoonlijkheid. Man of vrouw is niet belangrijk, het karakter wel."

Acht mensen in één band. Dat is redelijk veel. Botst dat nooit?

"Jawel! Dat botst vaak. We hebben een leuke bende. We zijn een beetje familie, we brengen veel tijd samen door. Natuurlijk gaat dat niet altijd even goed. Ik heb er meestal wel iets mee te maken als er onenigheid is. Misschien omdat ik een vrouw ben? (lacht). Ik kan mij snel opwinden, maar al bij al komen we allemaal heel goed overeen."