Sven Van Hees is al eeuwen muzikaal actief, zo lijkt het wel. De Antwerpenaar stond van Boom tot Ibiza achter de draaitafels, introduceerde dancemuziek bij het grote publiek en is uitgegroeid tot een van de gevestigde waarden van de Belgische elektronische muziek. Maar met het vorderen der jaren lijkt Van Hees zich minder en minder thuis te voelen in het wereldje. Dat toont hij ook met “Maverick”, zijn nieuwste plaat, waarop hij koppig zijn eigen koers vaart.

Tekst: Joris Vanden Broeck

Je bent zowel actief als dj als producer. Momenteel staat je vooral als dat laatste in de schijnwerpers met je nieuwe loungeplaat.

Die term is zeer grappig. Als ik morgen een plaat zou maken met Dr. Dre of Tom Barman, dan nog zal dat lounge genoemd worden. Wat ik ook doe, dat is het etiket dat er opgeplakt wordt. De strijd daartegen heb ik al lang opgegeven. <i> (lacht) <i> I don’t care. Zolang mensen maar de kans krijgen er naar te luisteren. En dat is soms wat moeilijk tegenwoordig. Het is crisis in de muziekindustrie, het is zelfs algemeen crisis en radio is ontzettend aan formats gebonden. Als dan een programma samengesteld wordt en de vraag dringt zich op of een nieuwe plaat van mij gedraaid gaat worden of een andere waarmee meer op veilig gespeeld wordt, dan wordt vaak voor die laatste optie gekozen.

“Laat mij maar gewoon mijn ding doen"

Kan internet dan geen soelaas brengen?

Goh, als je daar tevreden mee bent, ja. Maar eigenlijk is het toch nog altijd vooral hype en weinig inhoud. Ik dacht ook: er is nog nooit zovel keuze geweest. Als je wil, kan je alles vinden. Maar mensen doen dat niet. Alles is eigenlijk bij het oude gebleven, zij het dat alles nog meer afgevlakt wordt. Tijdschriften kopen meer interviews dan ze er zelf doen en de spoeling wordt almaar dunner: iedereen gaat voor hetzelfde, ook op internet en in de muziek.

Waar staat Sven Van Hees dan in het hedendaagse muzieklandschap?

De mensen kennen mij, maar de doorsnee Belg weet niet wie ik ben. Als je écht succes hebt, moet je daarna opnieuw succes hebben. Neem Basement Jaxx. Hun laatste grote wapenfeit is amper twee jaar geleden, en toch wordt die band door hun label aan de deur gezet. Bij mij wordt niet verwacht dat ik in de top tien terecht kom. De tussenlaag is verdwenen: je hebt mega-acts, en je hebt heel obscure artiesten. Wat daartussen zit, is heel sterk uitgedund.

Nuja, ik heb me nooit laten meeslepen door enthousiasme als ‘dit gaat een bom worden.’ We zullen wel zien. En als ik uit de kosten raak, is dat al geweldig. Alles wat er bij komt, is meegenomen. Als je die instelling hebt, word je ook niet zo beïnvloed door de mensen rondom je die zeggen dat je electro moet maken. Ik bedoel: waarom zou ik mee op dié kar moeten springen zoals 2.000 anderen? Laat mij gewoon mijn ding doen!

Interview verschenen in ZAP magazine november 2009