“Zelfs wie clubs haat, komt naar onze concerten”
Hits als God Is a DJ en Insomnia hebben Faithless niet bepaald arm gemaakt. Na vijftien jaar blijft de groep een van ‘s werelds populairste dance-acts. “Onze muziek wordt van generatie op generatie overgedragen”, stelt Sister Bliss vast.
Tekst: Gunter Jacobs
Ze hebben meer dan tien miljoen platen verkocht en laten al vijftien jaar de grootste festivals en concertzalen dansen. Met andere woorden: de dagen dat die van Faithless niet wisten of en waarmee ze hun boterham konden beleggen, liggen ver achter hen. De groep mag dan een millionseller zijn, de leden gedragen zich allerminst als verwaande sterren. Integendeel; “Succes heeft mij nederig gemaakt”, bekende frontman Maxi Jazz eens. En Sister Bliss wordt oprecht enthousiast als ze vaststelt dat ze met iemand uit België spreekt. “Bij jullie wacht ons altijd een warm onthaal”, zegt ze. “Werchter is steevast een hoogtepunt. Het is telkens een eer om daar te worden gevraagd.”
Maken jullie muziek met dergelijke menigtes voor ogen?
De beste plaats om te testen of onze muziek mensen raakt, blijft een club. Als ze er daar op dansen, dan zit je goed. Dat houden we ons voor ogen. Door zelf te deejayen, geeft de dance-scene mij inspiratie. Onze nieuwe cd The Dance is een kleurrijke, positieve plaat, heel anders dan bijvoorbeeld Sunday 8PM. Dat was een donker album, vol onder de oppervlakte borrelende geheimen. Ik ben er trots op dat onze discografie leest als een autobiografie; toen was ik zwanger, toen verwerkte ik een relatiebreuk,… Ik geloof graag dat mensen naar Faithless terugkeren omdat we zo eerlijk zijn. Ze waarderen onze openhartigheid.
Enkele jaren geleden bekende je nog dat je ermee wilde stoppen, omdat je meer tijd voor jezelf wilde.
Dat was ook zo. Ik had geen zin in bandwerk. Telkens als ik niet met Faithless aan de slag was, deed ik andere creatieve dingen. Ik heb voor het National Theatre gewerkt, muziek voor tv en film geschreven en veel gedeejayd. Met zo’n leven is het moeilijk om een relatie in stand te houden. Daarom wilde ik na onze vorige cd To All New Arrivals even loskomen van Faithless. Omdat ik net mama was geworden, moest ik mijn leven opeens heel anders plannen. Nu gaat mijn zoontje Nate mee op tournee.
Is hij al gewend aan het leven on the road?
O ja, hij vindt het erg leuk. ‘Ik wil bij de grote kinderen op de bus zitten’, merkte hij onlangs op, waarmee Nate bedoelde dat hij bij de rest van de groep wilde zitten.
Jij bent 39, Maxi Jazz 52. Hoe voelt het om te performen voor mensen die qua leeftijd jullie kinderen konden zijn?
Geweldig! Doordat dance steeds een nieuw publiek aantrekt, wordt Faithless van generatie op generatie overgedragen. Ons publiek beperkt zich niet tot mensen die ons in 1996 met Insomnia hebben leren kennen. Via remixen, bootlegs en mash-ups is Faithless zowat publieke eigendom geworden. Wat mij het meest vleit, is dat ook wie clubs haat, toch naar onze concerten komt. Dat bewijst dat elektronische muziek echt wel emotioneel en betekenisvol kan zijn en dat een live-show van een dance-act net zozeer in stadions thuishoort als grote rockgroepen. Dance is heel belangrijk in het leven van veel mensen. Als iemand betuttelend of neerbuigend over deze muziek doet, word ik erg boos. Na twintig jaar staat dance sterker dan ooit.
De cd The Dance is uit bij PIAS. Faithless concerteert 20 november in Sportpaleis, Antwerpen. www.faithless.co.uk