Als een Belgische band dit jaar getoond heeft wat doorbreken is, dan wel Customs. Het viertal stond hoog in de toppen van ‘De Afrekening’ nog voor de band goed en wel op de rails stond. Frontman Kristof Uittebroek en bassist Joan August vertellen hoe het is om plots in het oog van de storm te staan.

Tekst: Joris Vanden Broeck en Lobke Gielkens / Foto’s: Jan Matthys

Heren, het gaat heel goed met Customs. In het voorjaar dook jullie naam voor het eerst op, nu is Customs zowat alomtegenwoordig.

Kristof: “Ook voor ons is dat een beetje verrassend. Het is soms zelfs moeilijk geweest het allemaal bij te houden. We stonden in ‘De Afrekening’ voor we zelfs maar een eerste keer samen hadden opgetreden. Dat is iets waar je heel blij mee bent, maar tegelijk is het een moeilijke situatie. Als groep groei je terwijl het publiek er op staat te kijken. Normaal gezien sta je er in die fase voor 200 procent. Bij ons was dat niet het geval. We moesten elkaar nog leren kennen. In dat geval moet je enkele tandjes bijsteken, anders lukt het niet.”

Dat leren kennen, hoe letterlijk bedoel je dat?

Kristof: “Eerder muzikaal. Wij, Joan en ik, kennen elkaar al heel lang. Maar met Ace en Jelle hadden we nog samengespeeld.”

Joan: “Het is ook niet zo dat we een gitaar hebben vastgepakt en dat Rex in De Afrekening stond. We zijn hebben allemaal al wat ervaring en zijn al een aantal jaar bezig met diverse bandjes.”

Er hangt een zekere glamour rond de rockwereld, maar is dat niet slechts schijn?

Joan: “Eigenlijk leer je heel veel mensen heel slecht kennen. Door elke week op de baan te zijn en heel vluchtige contacten te hebben, laat je je vaste vriendenkring voor een deel achter je. In die zin zit er een zeker eenzaam kantje aan dit bestaan. En hoe beter de band loopt, hoe slechter je sociaal leven.”

“Hoe hechter de groep wordt, hoe minder last je hebt van eenzaamheid"

Overal vrienden

Hoe ga je om met de vriendelijkheid die je overal wacht? Oppervlakkige hartelijkheid is nog niet hetzelfde als vriendschap.

Joan: “Je moet dat kunnen plaatsen en beseffen dat de mensen die je tegenkomt niet je beste vrienden zijn. Op het moment dat het goed gaat, zoals nu, is iedereen geneigd heel vriendelijk en tof tegen je te doen. Maar achteraf ga je misschien niet meer bij die persoon moeten aankloppen. Je moet het allemaal een beetje kunnen plaatsen.”

Kristof: “Je gaat ook niet de baan op om vrienden te maken. En het is wel een apart bestaan: je komt altijd op plaatsen waar je sowieso een beetje ontheemd bent. Sommige mensen kunnen daar heel goed tegen, voelen zich overal thuis. Maar er zijn er ook die daar niet tegen kunnen. En sommigen hebben heel wat tijd nodig om zich ergens op hun gemak te voelen. Ik zit daar ergens tussenin. Ergens binnenkomen en direct grote sier maken, ligt me niet. Ik kijk eerst wat rond, en blijf bij de mensen die me vertrouwd zijn. Op zo’n moment kan je je wel eenzaam voelen: als je de enige bent die zich niet volledig op zijn gemak voelt.”

Joan: “Ach, het is ook niet zo dat we al maanden op tournee gegaan zijn, dus op zich valt het allemaal wel best mee.”

Kristof: “Hoe hechter de groep wordt, hoe minder last je daar ook van hebt.”

Hangen jullie goed samen? Want je hebt bands waar de leden beste vrienden zijn, terwijl andere louter collegiaal met elkaar omgaan.

Kristof: “We hebben het nadeel dat we allemaal redelijk ver uit elkaar wonen en dus bijvoorbeeld overal apart toekomen. Maar ik heb niet de indruk dat we als collega’s met elkaar omgaan. Al kan ik er wel inkomen dat als je in een band zit waar je maanden op elkaars gezicht moet zien je na een tijdje even wat andere gezichten wil zien. En dan komt de honger vanzelf wel terug. Al lijkt me dat niet iets dat wij snel zullen meemaken. Momenteel maken we een drukke periode mee, en ik hoop dat er nog volgen, maar ik heb niet het gevoel dat het te veel is voor ons.”

Breng zeker eens een bezoekje aan http://www.myspace.com/customstheband

Interview verschenen in ZAP magazine november 2009