“Jullie bier beïnvloedde onze sound”

Wie onlangs hun fenomenale concert in de Botanique bijwoonde, beseft het al: de White Lies worden een grootse band. In deze tijden van recessie bracht hun debuut 'To Lose My Life” ongetwijfeld al voor veel getergde zielen het nodige soelaas. Tien gebruiksklare emoshots van songs vol broeierige indie en donkere postpunk. Checken die handel! Wij spraken alvast af met zanger/gitarist Harry McVeigh en drummer Jake Lawrence-Brown voor een babbel in hartje Brussel. Een stad waarmee de heren blijkbaar een ietwat speciale band hebben.

Tekst: Koen Ceulemants / Foto: Universal Music

Jack: “We hebben hier een maand aan onze plaat gewerkt in de werkelijk fantastische ICP Studios. Elke keer als we hier komen, is het als een trip down memory lane. Een heel leuke tijd.”

Harry: “Ik beeld me dan in dat ik hier woon. De levensstijl mag dan wel enorm verschillen van die in Engeland, maar het is echt één van de weinige steden waarin ik mezelf zie leven.”

Jack: “In die periode hebben we ook jullie bieren ontdekt. We kunnen gerust zeggen dat het één van de bepalende invloeden was voor onze sound. (lacht). Vooral die Duvéls en Jupiler. Man, wat heb ik genoten van dat spul.”

En dat terwijl meestal Joy Division en Interpol als jullie voornaamste invloeden worden vermeld.
Harry: “ Ja, en dat stoort me wel. Onze muziek is organischer, euforischer en veel warmer dan die van Joy Divison. Zij klinken zo morbide en koud. Maar er zijn ergere bands om muzikaal mee vergeleken te worden. (grijnst) Wat het eigenlijk nog vervelender maakt, is dat niemand van ons ooit echt naar Joy Divison heeft geluisterd. En waarschijnlijk ook nooit zal doen. Heel die erfenis van Joy Division is nu voor ons besmet. Die lui hebben het voor ons geruïneerd.”

...

Meer van het interview lees je online in ZAP mei 2009.